Κοινοποιησεις

«Πόσο να διαρκεί πραγματικά η ζωή;

Στο ξέφτισμα από το φως της λάμπας που έσβησες

θα προλάβεις να μετρήσεις τις κορυφές του βολφραμίου

ή θα πεθάνεις μετρώντας

Χαραμίζουμε τη ζωή μετρώντας λάθος πράγματα.

Έτσι και εγώ μέτραγα τις λέξεις μου και δεν έκανα φίλους, μόνο γνωστούς.

Δεν είναι εύκολο να είσαι αρεστός σε όλους μα δυστυχώς τα έχω καταφέρει αρκετά καλά.
Πλέον, κάθε βράδυ καταριέμαι που δεν έβριζα περισσότερο τους ψεύτες και τους υποκριτές.
Αυστηρός με τον εαυτό μου ήμουν, στα λάθη μου μόνο έβριζα και να, που δεν είμαι πια αρεστός σ’ αυτόν που στον καθρέφτη με κοιτάζει.

Πόσο λάθος να μετράς τα λάθη σου;

Απογοήτευση μόνιμη λες και γεννήθηκα για να αποδεικνύω κάθε μέρα πως οι άνθρωποι είναι καλοί.
Μόνο χθες, σε τέσσερις ώρες μέσα, μέτρησα στο δρόμο δεκαεπτά κακούς και πέντε μαλάκες.
Είκοσι δύο στο σύνολο σκέφτηκα αμέσως… πάλι έχασα.

Αποφάσισα να μείνω μόνος σε ένα στενό που δεν περνάνε άνθρωποι πολλοί.
Να μην μπαίνω έτσι στον πειρασμό να τους μετρώ και να τους παίρνω μέτρα. Κουβέντα να μην αλλάζω με κανέναν για να μην έχω ν’ αποδείξω σε κάποιον την καλημέρα.
Παρά ταύτα η αποϊδρυματοποίηση από την οικογένεια, κρατά παραπάνω από την πρώτη μου χυλόπιτα.
Εκλιπόντας παρακείμενος διαρκείας, μακρόσυρτη άρνηση που αρνείται να σκάσει πάνω σε μια κατάφαση, έστω και βίαια να σταματήσει να με στιγματίζει το γεγονός πως ήμουν τρόφιμος.

Πρέζα Κυριακάτικη ακόμα γυρεύω και σε τάπερ τη βάζω κάβα, για την βδομάδα που έρχεται.

Αν καταφέρω καμμιά Κυριακή να ξεφύγω, θα είναι στο γήπεδο.
Γλυκός και συμπαθής με τους ηλιόσπορους στο χέρι μα συμπαθάτε με, ρομαντισμό μόνο στις ήττες τις ομάδας μου βρίσκω πια, ρουφώντας μπάφο και καπνογόνα και τρώγοντας “βρώμικο” απ’ έξω.
Τουλάχιστον ξεχνώ για λίγο τις δικές μου ήττες.

Και από τις ήττες η πιο μεγάλη, εκείνη πως πριν τα σαράντα μου νοιώθω πως γέρασα αφού οι γέροι συνήθως είναι καλοσυνάτοι και σου λένε παραμύθια.
Καλοσυνάτος από τα γεννοφάσκια μου λοιπόν, παραμυθιάζομαι πως με λίγη ευγένεια παραπάνω, θα κάνω τους κακούς από δεκαεπτά, δεκάξι.

Με ευγένεια με κάρφωσαν εντέλει.
Συγκατάβαση κατακόρυφα και υποχωρητικότητα οριζοντίως.
Σταυρό τις έκανα μα λύτρωση δεν είδα.
Και αντί με αγκαλιά να βρέξουν το σφουγγάρι ,απλώς την πλάτη μου σκουντήξανε.

Μετά ήρθε για εμένα ο Γολγοθάς, μα τα σημάδια μου δεν ήταν εμφανή και ποιος να με πιστέψει.
Το τελευταίο καιρό, στα μπαρ σαν πίνω μόνος μου, μονάχα άπιστα γκαρσόνια με σερβίρουν που ούτε και αυτά πιστεύουν πως σκέτο πίνω το ποτό μου και πως δεν έχω φίλους, μόνο γνωστούς.

Τουλάχιστον μέτρησα σωστά τα ρέστα και είμαι σίγουρος πως άλλο αδερφό δεν έχω.

Προηγούμενο άρθροAndré Breton, «Πόλεμος»
Επόμενο άρθροΤηλεκοντρόλ
ΘΑΝΑΣΗΣ ΞΕΝΟΣ
Γεννήθηκα και συνεχίζω να γεννιέμαι κάθε χρόνο στην πόλη της Αθήνας ανακαλύπτοντας στενάκια αχαρτογράφητα. Στα νέα Της στέκια ξαναβαφτίζομαι σε τζιν σκέτο και μεταλαμβάνω με χύμα ούζο και μεζέδες με μπούκοβο. Σπούδασα οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Πειραιά και ακόμα ασχολούμαι με αριθμούς αφού τα βράδια συνεχίζω να μετρώ τα αστέρια. Μεγαλώνοτας με τα παραμύθια του παππού μου και με καραμέλες μανταρίνι και βούτυρο που μου έδινε κρυφά δεν επέλεξα αλλά έγινα ονειροπόλος. Θεωρώ τελικά πως όλοι οι άνθρωποι έχουν μια καλή ιστορία να σου διηγηθούν αρκεί να είσαι πρόθυμος να ακούσεις.