Κοινοποιησεις

Έργο εξωφύλλου: Έλλη Κοντού “ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ”

Κάποια μέρα έγραφα πάνω σε μια χαρτοπετσέτα στον

” αστικό κώδικα ” – τη μπλέ ώρα –

” πού θα πάει – μπορεί να τρακάρουμε πουθενά

όπως οι αδέσποτοι σκύλοι οι ευγνωμονούντες. ”

θα έχεις τα μαλλιά σου όπως η Natalie Portman σε κείνη την ταινία.

θα φοράς το δαγκωμένο χαμόγελο , θα αφήνεις ακάλυπτη την καύλα να πηγάζει από τον κερατοειδή των ματιών σου.

Μετά θα ρίχνεις τυχαίες πλάγιες ματιές, εγώ θα σταθώ πίσω σου κι ενωμένος, θα προσέχω αν θα πετύχεις το λίκνισμα

” αυτό που κάνει τα πλακόστρωτα να χάνουν τη γεωμετρία τους “.

θα μου χαρίσεις το πορτραίτο μας, με υ.γ ” του Χ ” , γραμμένο στην πίσω πλευρά της Α3 παρτιτούρας της 9ης συμφωνίας μας..

” Και σπόρους από λουλούδια που δε φύτεψε ποτέ ο Λέον Τρότσκι στην εξορία-για να μη δεθεί με τόπους ξένους ”

Είμαστε σαν αγάλματα φτιαγμένα από αίμα και σάλιο.

Η καύλα του να γαμάς από έρωτα, είναι ανάσες και κίνηση μαζί!

Είναι η απαρχή της άγριας ηδονής.

Κι εσύ με ρωτάς αν διάλεξα;

Η Καύλα είναι ένα ακατανόητο φαινόμενο με ζωική αίσθηση κι αρώματα,
δεν μπορεί να περιγραφεί.

Κι αυτό είναι η Καύλα, το ότι είναι δηλαδή άτοπη, άχρονη, άρα διιστορική.

Η Καύλα δεν γουστάρει τους κανόνες αδιαφορεί για τα “πρέπει”, ακόμα και αν πρόκειται για δικά της.

Τα αποδομεί η ίδια η καύλα σπάει τα καλούπια και τα φτιάχνει ξανά

με διαφορετικά σχήματα αναλόγως των διαθέσεων της.

Επειδή η Καύλα δε θεσμοθετείται μα ούτε και θεσμοθετεί.

Η Καύλα δεν είναι θηρίο ευγενικό.

Βγάζει το μεσαίο δαχτυλό της στους εσω/ξωτερικούς πουριτανισμούς, γιατί οτιδήποτε “καθαρό”, της είναι άγνωστο.

Όλοι κρύβουμε μέσα μας αυτό το ονειρεμένο φόντο κι όλοι την αρνούμαστε –

για τους ηθικοκοινωνικούς φραγμούς.

Η καύλα κρύβει ρομαντισμό, αγκαλιές και μια απαράμιλλη ελευθερία.

Ανέκαθεν όμως, υπήρξε ένα παρεξηγημένο παιγχνίδι ερωτικής κυριαρχίας.

Ένα παιγχνίδι που περικλείει τις έννοιες της πιο γνήσιας οικειότητας και της ειλικρινούς επικοινωνίας.

« Με καυλώνεις! » είναι πιο ειλικρινές

Το «σ’ αγαπάω» δεν είναι τόσο…

Κρύβει δόσεις ψέματος.
Κρύβει την «προσπάθεια» ν’ αγαπήσεις.

Η καύλα είναι κάτι άλλο.. τελείως διαφορετικό.

Η υπόστασή της, δεν υπάγεται σε.. προσπάθεια..

Η καύλα είναι το αποτέλεσμα!

Είναι οι ανάσες των δυο, είναι τα υγρά.

Είναι το ξέσπασμα της ζωής.
Είναι η ίδια η επανάσταση.

Η (εκ)δήλωση κάθε επανάστασής σου.

Το ξεβράκωμα και η μόνη σου αλήθεια.

Γι’ αυτό σου λέω,  μάθε να ζεις μ’ αυτή την αλήθεια, την κάθε στιγμή..

Ν΄ανοίγουμε ο ένας το στόμα του άλλου

Να διαλέγουμε τις λέξεις και να φτιάχνουμε μαζί

ένα πάζλ ομίχλης.

Κι εσύ με ρωτάς αν διάλεξα;

Θα στο ψιθυρίσω σιγανά στ’ αυτί..

Προηγούμενο άρθροΈνα από τα πιο συγκινητικά μνημεία της Βουδαπέστης…
Επόμενο άρθροΓιατί γλυκιά μου κλαις | Ματούλα Ζαμάνη
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.