Κοινοποιησεις
Επιμέλεια: Νίκη Σερέτη

Ελεάνα Γεωργούλη, Ηθοποιός
“Μήδεια η βάρβαρη, τώρα παρατημένη
Με αυτά τα χέρια μου, της βάρβαρης τα χέρια
τόσο στεγνά τσακισμένα τρυπημένα χέρια
θέλω τον κόσμο να κόψω στα δυο
να κατοικήσω στο ΚΕΝΟ ανάμεσα ΕΓΩ
ούτε γυναίκα ούτε άντρας.”
Heinner Muller | Medea Material
“Με την Ευφροσύνη γνωριζόμαστε από το 2008. Βρισκόμασταν και οι δυο τότε στο πανεπιστήμιο του Exeter. Εκείνη έκανε το διδακτορικό της και εγώ το Μεταπτυχιακό μου. Είχαμε και οι δυο μας δάσκαλο αγαπημένο, τον Phillip Zarrilli. Πέρυσι που βρισκόμασταν και οι 2 πια στην Ελλάδα, μου πρότεινε να δουλέψουμε πάνω στο Medea Material του Muller, παρέα και με τον Βασίλη τον Καραμπούλα. Δεν μπόρεσα παρά να δεχτώ να μπω στη περιπέτεια “Muller-Medea”!
Η Μήδεια πάντα με τρόμαζε και με γοήτευε…Και ο κύριος Μuller, ομοίως. Η Μήδεια άλλωστε είναι παλιά αγάπη, καθώς μαζί της τρύπωσα στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Μήδεια ήταν το κομμάτι των εισαγωγικών μου.
Πάνω στον Muller πάλι είχα δουλέψει παλιότερα στο Exeter, Hamlet Mashine με τον Phillip. Και με την ομάδα Σημείο Μηδέν και τον Σάββα το Στρούμπο είχαμε δουλέψει την “Αποστολή”.
Ο μύθος της Μήδειας γνωστός:
Αυτή η αλαργινή γυναίκα, η “από αλλού φερμένη”, η “όλα για την αγάπη ενός άντρα”.
Σκότωσε τον ίδιο της τον αδελφό για χάρη του έρωτα της.
Πρόδωσε την ίδια της την πατρίδα γι αυτόν τον άντρα, για να τον ακολουθήσει.
Και αφού τα τίναξε όλα στον αέρα για εκείνον και τον έρωτα του, ο Ιάσων αποσύρει την αγάπη του και την αφήνει για τη νεαρή Γλαύκη, μόνη με δυο γιους στην ξένη γη της Κορίνθου, να απειλείται με εξορία από τον επικείμενο πεθερό του, τον Βασιλιά Κρέοντα..
Η Μήδεια, η βάρβαρη που πρόδωσε τα πάντα για να προδοθεί κατά κράτος..
Ετυμολογικά το όνομα της  προέρχεται από το  “μέδομαι”, το οποίο σημαίνει προνοώ, μελετώ, διαλογίζομαι, φροντίζω  σε κάποιες εκφάνσεις του ακόμη σημαίνει: μηχανεύομαι,εξουσιάζω, προστατεύω. Μου φαίνεται φοβερό αυτό στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Οι άνθρωποι έπαιρναν για όνομα….τα χαρακτηριστικά τους.
Η πλοκή ωστόσο, ο μύθος, είναι η περιγραφή της διαδρομή της μέσα από τον ορθό λόγο…
Δεν προσεγγίζεται όμως το δραματουργικό υλικό μέσα απο τον ορθό λόγο. Και ο ίδιος ο Muller θαρρώ πως εργάστηκε ΡΙΖΙΚΑ κόντρα σε αυτό. Όταν πρωτόφτασε στα χέρια μου το κείμενο, το διάβαζα ξανά και ξανά δυνατά και ένιωθα τον ήχο και τις λέξεις να μου χαστουκίζουν το πρόσωπο.
Ο Muller παίρνει τον μύθο και τον στέλνει με ένα δυνατό σουτ έξω από το τερραίν του ορθού λόγου και της ψυχολογίας. Οδηγεί το υλικό στο τοπίο του ονείρου και της μνήμης.
Η Μήδεια του είναι ένα τολμηρό ποίημα, μια παράβαση πάνω στο μύθο.
Και το διακύβευμα το δικό μας, το πως στη σκηνή γεφυρώνεις τη δική σου ορισμένη ύπαρξη με ένα μέγεθος απεριόριστο σαν την Μήδεια και σαν την ποίηση του Μuller.
Αλλά αυτό δεν είναι και το θέατρο απο μέσα? Μια μορφή πάλης, ανάμεσα σε εσένα, τον ηθοποιό, τον θνητό, με το υλικό, το άπιαστο, το παντοδύναμο, το ονειρικό”.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Το σπάνια παιγμένο στην Ελλάδα έργο του Ηeiner Müller “Medeamaterial” (Μήδειας Υλικό) ανεβαίνει στο BIOS σε σκηνοθεσία Ευφροσύνης Μαστρόκαλου.

Ο Heiner Müller έγραψε το θεατρικό τρίπτυχο «Ερημωμένη Όχθη» «Μήδειας Υλικό» «Τοπίο με Αργοναύτες» μεταξύ 1974-1982. Σ’ αυτό το θραυσματικό και πυκνό “re-making” του μύθου της Μήδειας (όπως αποτυπώνεται στον Ευριπίδη και τον Σενέκα), στόχος δεν είναι μια καινούργια μετάφραση του ελληνικού μύθου, αλλά μάλλον η διερεύνηση του σύγχρονου κόσμου μέσα από το ιστορικό υλικό.

Η επιλογή της Μήδειας αναπαριστά διάφορα ποικιλόμορφα τμήματα του περιθωρίου της κοινωνίας, ως προς το φύλο, το γένος, την ανατροφή, την προέλευση – ο Άλλος, ο αλλοδαπός, ο ξένος. Η Μήδεια είναι αυτή που παλεύει και αγωνίζεται ενάντια στην επικρατούσα τάση, στην κανονιστική αντίληψη της λειτουργίας της δικαιοσύνης, αντιλήψεις που σφετερίζονται ο Ιάσων και η Κόρινθος.

Παρόλο που ο Muller περιγράφει έναν κόσμο γεμάτο βία και έλλειψη επικοινωνίας παράλληλα είναι έντονη η δυναμική της αλλαγής. Ο Heiner Müller μιλάει για έναν κόσμο σε απεγνωσμένη αναζήτηση για μια πολιτισμική επανάσταση πού αδυνατεί να αποδεχτεί την καταστροφή που θα φέρει αυτή η αλλαγή. Μια αλλαγή που συνομιλεί με τους νεκρούς έτσι ώστε να ξεπροβάλλει το μέλλον.

Όπως επισημαίνει η σκηνοθέτης Ευφροσύνη Μαστρόκαλου:

«Στόχος της παράστασης είναι να συνδέσει τα πρόσωπα με την βαθύτερη αρχετυπική μνήμη, όχι μόνο με την μνήμη των προγόνων, αλλά με την συνειδητοποίηση ότι υπάρχει ένας κύκλος ζωής, μία κυκλική διαδρομή, ένα ποτάμι ενέργειας που ονομάζεται ψυχή πού έρχεται από το παρελθόν, φτάνει στο τώρα και ανοίγει το μέλλον. Στην παράσταση η αφήγηση αυτής της κυκλικής διαδρομής είναι βιωματική και επιθυμεί δυνητικά να δημιουργήσει ένα διάλογο ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό. Με άλλα λόγια έναν ενδιάμεσο χώρο, που είναι η φαντασία και η παράδοξη σκέψη».

Συντελεστές
Μετάφραση: Νίκος Φλέσσας
Σκηνοθεσία: Ευφροσύνη Μαστρόκαλου
Ηχητικός Σχεδιασμός: Κορνήλιος Σελαμσής
Σκηνικά:  Δημήτρης Ταμπάκης
Κοστούμια:  Βασιλεία Ροζάνα
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Επιμέλεια κίνησης: Δρόσος Σκώτης
Visuals  Commodor:  Σοφία Παπαδοπούλου, Διονύσης Σιδεροκαστρίτης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ζωή Λιανοστάθη
Παίζουν: Βασίλης Καραμπούλας, Ελεάνα Γεωργούλη


Heiner Müller

Ο Heiner Müller (1929-1995) γεννήθηκε, μεγάλωσε και έζησε στην πρώην Ανατολική Γερμανία, στο Ανατολικό Βερολίνο. Υπήρξε μέλος της GDR (Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας). Το ιστορικό και προσωπικό του background είναι απόλυτα συνυφασμένο με την πιο εφιαλτική εποχή της ιστορίας τού 20ου αιώνα στην Ευρώπη, Ναζισμός, Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, διχοτόμηση της Γερμανίας, πόλεμος Γιουγκοσλαβίας, κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ, επανένωση της Γερμανίας των δύο ταχυτήτων. Όπως στη ζωή του έτσι και στο έργο του εικόνες αποχωρισμού, απώλειας, προδοσίας και καταστροφής, επαναλαμβάνονται συνεχόμενα.

Ευφροσύνη Μαστρόκαλου

Έχει σπουδάσει Αγγλική Φιλολογία στην Αθήνα και Θέατρο – Σκηνοθεσία στη Μεγάλη Βρετανία. Έκανε τη διδακτορική της διατριβή με τον Phillip Zarrilli, μια φιλοσοφική και επιστημονική προσέγγιση της θεωρίας και πρακτικής του ηθοποιού, σκηνοθέτη και δασκάλου της υποκριτικής Μιχαήλ Τσέχωφ. Έχει διδάξει υποκριτική και σκηνοθεσία στην Δραματική Σχολή ‘ΑΡΧΗ’ της Νέλλης Καρρά από το 1996 έως το 2004. Από το 2004 έως το 2016 εγκαταστάθηκε στη Μεγάλη Βρετανία όπου δίδαξε Θέατρο στο Πανεπιστήμιο του Exeter. Από  το 1991 έως το 2002 υπήρξε συνεργάτης, βοηθός σκηνοθέτη, και δραματουργός της θεατρικής ομάδας του Μιχαήλ Μαρμαρινού «Διπλούς Έρως» και “Thesseum Ensemble”. Έχει σκηνοθετήσει έργα των Peter Handke, Hal Hartley, Sandra Gilbert, Conor Calista, Harold Pinter, Rainer Werner Fassbinder, Tadeusz Kantor, Anton Chekhov, Virginia Woolf, Heiner Müller, Steven Berkoff, κ.α.