Μαύρη Παλίρροια | Alone with Everybody

    Κοινοποιησεις
    Πρέπει να ήταν έναν χειμώνα πίσω, όταν βρέθηκα με τον Αλέξη σε ένα μικρό συνοικιακό καφέ των Εξαρχείων για να πούμε τα δικά μας. Είχε προηγηθεί η γνωριμία μας μέσω των κοινωνικών δικτύων λίγο καιρό πιο πίσω και βρεθήκαμε από κοντά βρίσκοντας ο ένας στον άλλον κοινά στοιχεία και κοινούς κώδικες επικοινωνίας. Στις μουσικές του έβρισκα τον δικό μου κόσμο, μιας και η εφηβεία μου πέρασε μέσα από τους κόλπους της hip hop μουσικής, κι εκείνος έβρισκε στα ποιήματα μου εικόνες και σκέψεις που είχε κι αυτός εκείνες τις ώρες που καμιά φορά κανένα ξόρκι δεν δουλεύει. Έτσι πότε πότε τα λέγαμε πίνοντας μπύρες, συζητώντας για τη πολιτική, τη μουσική αλλά και πολύ συχνά για τη ποίηση και τη λογοτεχνία.

    Εκείνη την ημέρα, λοιπόν, αφού είχαμε αράξει και μιλούσαμε, ο καφές διαδέχτηκε τη μπύρα και κάπως πέσαμε στα χάρτινα χνώτα του γέρο Μπουκόφσκι. Πάνω στη κουβέντα αυτή που μας πήγε στους ανθρώπους, στα ερείπια που τις ακολουθούν και ψάχνοντας να βάλουμε σε λέξεις το χάος που είχαμε για κεφάλι, μου ήρθε στο μυαλό το ποίημα του γερό-Μπουκ, Alone with Everybody “ και σε εκείνη τη κατάληξη που λέει πώς:

    «the city dumps fill
    the junkyards fill
    the madhouses fill
    the hospitals fill
    the graveyards fill

    nothing else
    fills.»

    για να σκύψουμε το κεφάλι και να συμφωνήσουμε πως όντως, τίποτε άλλο δεν γεμίζει.
    Του το έδειξα να το διαβάσει ολόκληρο και λίγο μετά χωριστήκαμε για να πάει ο καθένας πίσω στη τρύπα του, όπως χαρακτηριστικά είπαμε γελώντας. Λίγες μέρες αργότερα στα εισερχόμενα μου εμφανίστηκε ένα link του Αλέξη όπου στο προσωπικό του κανάλι στο YouTube είχε φτιάξει με beat το παραπάνω ποίημα και κάπως έτσι η ιστορία γράφει 26 Φεβρουαρίου 2017 που στο διαδίκτυο εμφανίστηκε το συγκεκριμένο κομμάτι κι εγώ το βάζω πότε πότε για να θυμάμαι εκείνο το κενό που ποτέ δεν γεμίζει.

    Τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία.