Κοινοποιησεις

Λιάζομαι μες στη συγκίνηση των ημερών του Νοέμβρη
που ξαναφέραμε μαζί.
Μαζί το ζούμε και το θέλουμε το πήγαινελα της φύσης
– τις μυρουδιές του κρύου ανέμου, τα παγωμένα νίκελ
της πόλης, τον κλειστό χώρο μες την παγωνιά όταν
αχνίζουν τα τζάμια.
Ζωή μου, δίπλα σου βλέπω την αναπνοή και ακούω το
καρδιοχτύπι όλων των πραγμάτων.
Ζωή μου, δίπλα σου είναι η μέρα του ήλιου του μεσονυχτίου.
Μακριά σου είναι η νύχτα του βορινού χειμώνα.
.
(Από το βιβλίο: Μάτση Χατζηλαζάρου ποιήματα 1944 – 1985)