Κοινοποιησεις

Φωτογραφίες – κείμενο: του Χρήστου Διαμάντη

Η Ματούλα Ζαμάνη έκανε, χθες, έναν ακόμη χαμό στο Σταυρό του νότου
και γι’ αυτό άκουσε… το σύνηθες πιά ” Τελεία και παύλα – Ματούλα είσαι καύλα! “

Ακόμη και τότε έχανε.. σχέσεις, ΠΚΕ
(Περασμένους Καλοκαιρινούς Έρωτες),
τα μυαλά της, τα κλειδιά της και τις προθεσμίες…

Σ΄ αυτά χανότανε και έπειτα  χωνότανε  κι άρχιζε μια ζωηρή αντιπαλότητα
( μέσω των σ/τοίχων ) με τα απολεσθέντα.

Η Ματούλα σε βρίσκει στο δρόμο της, σου λέει:
«καλό μήνα πήγα μια από τα Εξάρχεια και τσίμπησα ένα αστείο μπλουζάκι
θα το δεις κάποια στιγμή
προειδοποιώ όμως, η  μάνα μου συνήθως με κοροιδεύει για τα ρούχα μου…»

Κι έπειτα η ποιήτρια W. B. Yeats της τα΄χε πει…

“Αν κάνω τις βλεφαρίδες μαύρες
Και τα μάτια βάψω φωτεινά
Και τα χείλη πιο κόκκινα,

Ή αν ρωτάω αν όλα είναι καλά
από καθρέφτη σε καθρέφτη,
δεν το θεωρώ υπερβολή:

Αναζητώ το πρόσωπο που είχα
Πριν ο κόσμος φτιαχτεί. “

Ο τρόπος που ζει κάποιος, οι δυσκολίες, όλα όσα χάραξε η διαδρομή της ζωής στα κύτταρα, στη σκέψη, στις πράξεις του, που φαίνονται σαν ένας τεράστιος καμβάς που πάνω του ξεδιπλώνονται όλα τα χρώματα, σαν πίνακας μεγάλου ζωγράφου.

Γαμώ τα λάθη, σε σύνθεση με τη πιο δική της μουσική..

Η εξιστόρηση του βίου της Ματούλας, είναι.. κάτι σαν μουσική λογοτεχνία.

Φυσικά κι έχω αδυναμία σε ανθρώπους σαν η Ματούλα που συγκατοικούν με τη τρέλλα.

Με συγκινεί βαθιά αυτή η ήττα.

Το να σε καταπίνει η τρέλλα, είναι μια ήττα που μπορείς να ανατρέψεις αλλά πάντα εκ των υστέρων.
Η στιγμή που τη ζεις, είναι μια από τις πιο “ολέθριες” καταστάσεις που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος.
Πάντα θα παραμένει μέσα σου η υπόμνηση της ήττας, ξέρεις πως είναι να ζεις μόνος μέσα στον κόσμο, να ζεις σ’ έναν κόσμο μέσα στον κόσμο, σ’ έναν κόσμο που δεν υπάρχει κανείς, μόνο εσύ:

Αυτό είναι η τρέλλα, η πλήρης κατάργηση του άλλου από τη συνείδηση, η αντικατάσταση των ανθρώπων, με τη φαντασίωση των ανθρώπων..

Η άνοιξη ήρθε  με τεράστιο χαμόγελο και  απόλυτα συμβατή με τη διάθεση όλων μας!

Για το λόγο αυτό, δεν εξεπλάγη κανείς από την κοσμοσυρροή,  που είδαμε στο κατάμεστο stage, της γνωστής γωνίας του Νέου Κόσμου.

Η.. διάθεση αυτή, κατέκλυσε σαν ηλεκτρικό ρεύμα και όλους τους συνεργάτες της μοναδικής αυτής περσόνας, που έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό ξεχωρίζοντας τόσο με τη δουλειά τους όσο και με την ευγένεια

που.. διδάσκουν ακόμα και τα ξημερώματα!

Σχεδιασμός ήχου: Δημήτρης Δημητριάδης και στα φώτα είναι όχι η Μελίνα Ζερβάκη αλλά ο Περικλης Μαθιελλης

Ιδιαίτερη μνεία οφείλω να κάνω στον φωτιστή της παράστασης, ο οποίος κατά γενική ομολογία, είχε τα καλύτερα και πιο «ανώμαλα» – όπως λέγονται- φώτα, που είδα ποτέ στον Σταυρό του Νότου ..

Μπράβο λοιπόν στον φωτιστή και στον ηχολήπτη
που φρόντισαν να φτάσει στ’ αυτιά μας,
ο εκπληκτικός ήχος της φωνής της Ματούλας..

Καθόμουν με την κολλητή μου τη Μ., και φίλους με τα σκέτα ποτά και την ενέργεια των μουσικοτρελλαμένων να με διαπερνά..
όταν τραγούδησε τα “Λάθος φιλιά ”

κι όταν ο Φώτης Σιώτας, δέχτηκε την πρόσκληση της Ματούλας ν’ ανέβει στη σκηνή, ήταν η δική μου φωτογραφική μηχανή, της canon που μπορούσα να φωτογραφίσω αυτό που δεν περιγράφεται..

Γαμημένα καλοί” ΠΚΕ ” και “Λάθος φιλιά “

ξανά – ” ετοιμάζουμε τα έρημά μας κορμιά, τις αφρισμένες μπίρες κι ερχόμαστε.. “

” Πρίν φύγεις “..

Προηγούμενο άρθροΜήπως θυμάσαι ότι ζούσες και με λιγότερη τεχνολογία;
Επόμενο άρθροΤο Πρωί Με Ξυπνάς Με Φιλιά | Σοφία Βέμπο
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.