Κοινοποιησεις
Γλίτωσα και εκτροχιάστηκα από τα συνηθισμένα και τα επίγεια.
Ξέφυγα προσεκτικά από όλα εκείνα τα στερεότυπα,
δεν τ’ αντέχει η ψυχή μου,
τα βαριέται και τα απορρίπτει μόνη της.
Η ζωή μου έπαψε να κυλάει με όλα εκείνα τα πρέπει,
που μπαίνεις σε κουτάκια και όλα τα κάνεις σαν μια
καλοκουρδισμένη μαριονέτα.
Εκτελεστικό όργανο των πρέπει εγώ δεν έγινα ποτέ και ούτε
πρόκειται να γίνω.
Με το ρήμα θέλω αντίθετα είχα πάντα άριστη σχέση.
Και όλα αυτά που εγώ θέλω, απέχουν έτη φωτός από
τα δικά σας πρέπει.
Δεν έχουν κανένα κοινό σημείο, δεν πρόκειται ποτέ να συναντηθούν,
ούτε να βρεθεί καν μεσοβέζικη λύση.
Εμένα τίποτα δεν μου λείπει.
Τα έχω όλα άτακτα τακτοποιημένα.
Εγώ θέλω να ζω σε εκείνη την γωνιά, την μικρή.
Εκεί που ξεκινώ τις επαναστάσεις μου,
εκεί που δεν θα σταματήσω να μάχομαι για το καλό
και το δίκαιο αυτού του κόσμου.
Ναι, ξέρω στα δικά σας αυτιά ακούγεται πολύ ρομαντικό,
αλλά πρέπει να μάθεις ότι υπάρχει ένας περίεργος κόσμος
ρομαντικά σκληρός.
Εκεί που καμιά ελπίδα δεν πεθαίνει επειδή πρέπει.
Εκεί όπου οι ψευτοεπαναστάτες και δίκαιοι δεν έχουν θέση.
Εμένα άφησέ με σε εκείνη την μικρή, ασήμαντη γωνιά,
που κανένας δεν δίνει σημασία και όλοι βιαστικά προσπερνούν.
Άσε με ήσυχη, προχώρα και προσπέρασέ με βιαστικά,
μην μου ρίξεις ούτε βλέμμα, γιατί εκεί θα «πρέπει» ο δικός μου
μονότονα ρομαντικός κόσμος,
να σου φερθεί βάναυσα και σκληρά, να σε απορρίψει.
Και δεν νομίζω να αντέχει η ψυχή σου αυτό το πρέπει,
του δικού μου κόσμου τελικά.