Κοινοποιησεις
Τώρα τελευταία όσο πάω και αδειάζω από μέσα μου.
Ξεβράζει η ψυχή μου τα αποβράσματα της.
Διώχνει έντεχνα και επαναλαμβανόμενα κάθε φορά που την βαραίνουν
αυτούς τους φερόμενους ως “δικούς μου ανθρώπους”.
Τους ξερνάει έναν έναν.
Και η ψυχή όταν αποφασίσει την κάθαρση δεν δίνει εξηγήσεις
σε κανέναν.
Δεν έχει καμία ανάγκη από κόλπα περίτεχνα,
είναι καθαρή και η συνείδηση την εμπιστεύεται απόλυτα.
Ξέρεις καιρό τώρα η ψυχή μου τρέχει μακριά,
από όλους αυτούς που προσπαθούν με χίλιους τρόπους
να της στερήσουν την ελευθερία της.
Κουράστηκε με την περιφερόμενη μαυρίλα τους και την
ατελείωτη μιζέρια τους.
Χρειάζομαι κάθαρση, χρειάζομαι σκέψεις φωτεινές και χαρούμενες,
αισιόδοξες με θετική οπτική γωνία.
Κάθε που σκοτεινιάζουν τα πράγματα μέσα μου και
ουρλιάζουν οι σιωπές μου σταματάω ότι κάνω και
αφοσιώνομαι στην φροντίδα της ψυχής μου.
Να την ξεκουράσω και να την φροντίσω.
Να την πλύνω να την ταΐσω αγάπη.
Και να την απομακρύνω από τους καταραμένους μίζερους ανθρώπους.