Κοινοποιησεις

Μην το φοβάσαι το χάος μέσα μου.

Έτσι γεννήθηκα σκοτεινή και δυσνόητη.
Κάποιες στιγμές και απρόβλεπτη.
Μην νομίζεις ότι είμαι κάτι σπουδαίο.
Μια μικρή σταγόνα στον ωκεανό.
Και μην νομίζεις ότι δεν έχω προσδοκίες και όνειρα για
την ζωή.
Έχω και μεγάλες κιόλας.
Άπλα μεγάλωσα και μίκρυνε η εμπιστοσύνη μου.
Οι άνθρωποι δεν είναι όλοι ίδιοι και οι
προθέσεις τους διαφέρουν.
Και ας προσπαθούν να με πείσουν να μοιραστώ μαζί τους
τα όνειρά μου.
Στην ουσία να μου κλέψουν την χαρά θέλουν οι περισσότεροι.
Και προσπαθούν να με πείσουν για τις «αγνές» τους προθέσεις
φορώντας μάσκα αγίου.
Φτάνει, χόρτασα από άγιους.
Φέρε μου τους αμαρτωλούς, τους γήινους που πλήγωσαν και πληγώθηκαν.
Εκείνους τους «ξέρεις ποιος είμαι εγώ», τους αηδίασα.
Είναι περαστικοί και αδιάφοροι, κατακαθισμένοι στην βόλεψή τους.
Προσπαθούν να με παραπλανήσουν με συγκαλυμμένη αθωότητα.
Φτάνει όμως πια.
Είναι σταμπαρισμένοι.
Τους ναυάγησα σε εκείνον τον μικρό, δικό μου ωκεανό.
Τους έπνιξα μέσα στην ψυχή μου, τους αποτελείωσα
και ας νομίζουν ότι ζουν γύρω μου.
Πουλούν εκείνη την ελπίδα την ψεύτικη που στην ουσία σε
τρομάζει αλλά εκείνοι δεν το καταλαβαίνουν.
Χρειάζομαι μια κάθαρση από τους αγίους.
Δεν έχω ανάγκη από περαστικούς.
Αυτοί δεν κατανοούν.
Δεν νοιάζονται.