Κοινοποιησεις

Αν ξαναδιάλεγε επάγγελμα “Ξανά” Φωτορεπόρτερ θα γινόταν

Ο Μάριος Λώλος ασχολήθηκε με τη φωτογραφία από τα φοιτητικά του χρόνια.
Όταν πήρε το πτυχίο από την Γεωπονική σχολή – όπου και σπούδασε – εργαζόταν ήδη ως φωτορεπόρτερ.

Σα να λέμε “το΄χε στο αίμα του.”

Από το 1991 σαν μισθωτός φωτορεπόρτερ διέγραψε μεγάλη πορεία
Και σήμερα δουλεύει για το κινέζικο πρακτορείο του Σινγκ Χουά.
Τα ταξίδια πολλά, με το πρώτο του στην Αλβανία μετά την πτώση του Αλία Χότζα.
Συνέχισε με αποστολές στην Βοσνία, Κράινα, Κόσοβο, Τουρκία και συνεχίζει…
Ο πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας τον βρήκε από την αρχή στην Πρίστινα.
Και βίωσε τη φρίκη του πολέμου βλέποντας την ισοπέδωση της πόλης από τις Νατοϊκές βόμβες.
Ο Μάριος Λώλος που είναι σήμερα ο Πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας
μπορεί και κινείται ανάμεσα σε εμπόλεμες ζώνες και στα κλομπ των ανθρωποφυλάκων.
Οχι όμως χωρίς κόστος.
Λίγο έλειψε να χάσει τη ζωη του από την κλοπιά ανθρωποφύλακα.

 

Και για το μέλλον (;) δείχνει προβληματισμένος.

«Το επάγγελμα του φωτορεπόρτερ ήταν σε κρίση πρίν την κρίση κι όταν ήρθε η οικονομική και το αποτελείωσε.
Το 1% του κλάδου είναι σε μισθωτή εργασία.
Και οι εργοδότες πληρώνουν όποτε θυμηθούν.
Κάποιοι εργοδότες έχουν “πληρώσει” με πέτσινες επιταγές.
Κι άλλοι στέλνουν mail πόσο πολύ λυπούνται, κλείνουν τα μαγαζιά και γεια χαρά ντάν.
Τα ίδια συμβαίνουν και με τους δημοσιογράφους.

Το φωτορεπορτάζ όμως είναι κάτι άλλο σαν εμπειρία.

«Φωτορεπορτάζ είναι να επιλέγεις από μια πληθώρα φωτογραφιών κάποιες.
Και με αυτές να μεταφράζεις μια είδηση.
Να λες δηλαδή μια ιστορία με μια φωτογραφία.
Να λες τις ειδήσεις με την γλώσσα της εικόνας και όχι με την γλώσσα τον λέξεων.
Με γοήτευσε λοιπόν, να λέω φωτοϊστορίες.
Με γοητεύει να είμαι μέσα στα γεγονότα, να τα βιώνω ο ίδιος.
Και να μην χρειάζομαι ενημέρωση από τις ειδήσεις τον οκτώ».
Στο φωτορεπορτάζ έχεις την ελευθερία του να δείχνεις τα γεγονότα με την δική σου ματιά.

Χωρίς αυτό όμως δεν σημαίνει πως σε ορισμένες περιπτώσεις οι φωτογραφίες σου δεν θα λογοκριθούν».

Στο σήμερα.

«Θεωρώ ότι ζούμε έναν εσωτερικό πόλεμο.
Οι Έλληνες πολεμικοί ανταποκριτές κάνουν πολεμικό ρεπορτάζ στην ίδια τους την πατρίδα.
Στο εξωτερικό έχω κινδυνέψει συνειδητά πάρα πολλές φορές.
‘Ομως κινδύνεψα να πεθάνω από την ανάποδη κλομπιά ενός “μπάτσου” στο Σύνταγμα.
Τι είναι πιο επικίνδυνο λοιπόν;
Σε μια εμπόλεμη ζώνη επιλέγεις πόσο κοντά θα πλησιάσεις και τι θα τραβήξεις, εδώ δεν μπορείς.
Στον Άγιο Παντελεήμονα για παράδειγμα.
..μπορεί ο φωτορεπόρτερ να τραβήξει όταν οι χρυσαυγίτες σπάνε μαγαζιά;
Δεν μπορεί.
Εδώ έδειραν δημοσιογράφο, δεν θα δείρουν φωτορεπόρτερ;

Σε μια χώρα όπου οι κανόνες της Δημοκρατίας έχουν καταργηθεί, όλα τα άλλα έπονται».

Τα σημάδια από την καριέρα του

«Ο παιδικός πόνος σε εμπόλεμες ζώνες.
Δεν μπορώ να το δουλέψω μέσα μου αυτό το πράγμα.
Μου έχει μείνει η εικόνα από ένα κοριτσάκι στην Σερβία.
Πέντε χρονών πρέπει να ήταν τότε στην ηλικία της κόρης μου.
Κατάξανθο με μπούκλες.
Οι Μουσουλμάνοι είχανε καταλάβει το χωριό που έμενε στην Βοσνία και είχανε σφάξει τους γονείς του.
Έμεινε εκεί μια βδομάδα τρώγοντας χώμα με τους δικούς του να είναι σφαγμένους.
Μετά από μια εβδομάδα, το χωρίο το επανάκτησαν οι Σέρβοι και στεκόταν εκεί μόνο του.
Είχε ένα βλέμμα απλανές.

Κούναγες το χέρι σου μπροστά από τα μάτια του και δεν αντιδρούσε καν».

Αν “ξανακλήρωνε”

“Αν έμπαινα σε μια χρονομηχανή και έπρεπε να διαλέξω μια δουλειά ξανά, αυτή θα διάλεγα.”