Κοινοποιησεις

Επιμέλεια: Κάρυ Γκλεζάκου

Ήταν γυναίκα.
Έμεινε γυναίκα.
Ήταν φεμινίστρια.
Ήταν κοινωνιολόγος.
Ήταν μαύρη.
Ήταν λεσβία.

Το όνομά της ήταν Μαριέλ Φράνκο, ήταν 38 χρόνων, ήταν δημοτική σύμβουλος και κατήγγειλε τα εγκλήματα της στρατιωτικής αστυνομίας, στο Ρίο Ντε Τζανέϊρο.
Την εκτέλεσαν χθες βράδυ.
Εννέα πυροβολισμοί την χτύπησαν, πέντε στο κεφάλι.
Μέχρι και σήμερα, υπάρχουν μαζικές πορείες στο Ρίο Ντε Τζανέϊρο.
Υπάρχει πόνος και απελπισία.
Συμβαίνει στη Βραζιλία, αλλά συμβαίνει επίσης σε όλη τη Λατινική Αμερική.
Η κυβέρνηση της Αργεντινής, είχε ένα φόνο που χτύπησε διπλά;
Δεν έχει το πρόσχημα της σωματικής απόστασης με το Μεξικό, όπου οι δολοφονίες κατά των υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δημοσιογράφων, είναι ρεκόρ και μένουν ατιμώρητοι.
Η αντίδραση της κυβέρνησης της Αργεντινής είναι απίθανη.
Είναι ο πρώτος που αναγνωρίζει το φόβο του ως πρόεδρος της Βραζιλίας, μόλις λίγα λεπτά μετά το θεσμικό πραξικόπημα, κατά του Dilma Rousseff.
Και συνεχίζει να τον υποστηρίζει.
Για να είναι δικαιολογημένο, οι αξιωματούχοι συχνά λένε “εμπιστοσύνη στη σταθερότητα των βραζιλιάνικων θεσμών”.
Ακούγεται σαν αστείο.
Ένα μακάβριο αστείο..
Και οι υπόλοιπες χώρες της Λατινικής Αμερικής;
Ω, ναι. Θα συνεχίσουν να καταγγέλλουν τη Βενεζουέλα ως τον κακό της (λυπηρό) Περιφερειακής ταινίας.
Ναι, στη Βενεζουέλα, η κυβέρνηση καταδιώκει αντιπάλους και υπάρχουν παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε μεγάλο βαθμό.
Αλλά δεν είναι η μόνη υπόθεση.
Το Μεξικό και η Βραζιλία συνεισφέρουν αρκετά.
Αλλά είναι φιλικές κυβερνήσεις, και ..καλύτερα να μην τις κριτικάρουν.

Προηγούμενο άρθροΝEW SONG! Snakecharmer | The Last Drive
Επόμενο άρθροΔεν τους γνωρίσαμε | Γιώργος Σεφέρης
ΚΑΡΥ ΓΚΛΕΖΑΚΟΥ
Είμαι δημοσιογράφος από πάντα. Και θα παραμείνω μέχρι τελευταίας πνοής. Εντάξει έκανα σύνταξη κι εκφώνηση δελτίων ειδήσεων σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, έκανα την αρχισυντάκτρια και τη ρεπόρτερ, έκανα τη διευθύντρια και μ' επιτυχία αλλά τι τα θες μάνα μου, ούτε λεφτά έβγαλα ούτε γκόμενο πρόλαβα να καπαρώσω.. Το να γράφω ήταν ψυχανάλυση, τρόπος διαφυγής από τον κόσμο του "αλλού ντ' αλλού" . Απεχθάνομαι τα πρέπει και τους κανόνες, αγανακτώ με τους ατσαλάκωτους ανθρώπους, τους φλύαρους, με μακιγιαρισμένες συμπεριφορές και ζωές. Έχω ψύχωση με τα σκυλιά κι ενίοτε είμαι κυκλοθυμική. Αλήθεια είναι, ότι πραγματικά δυνατός είναι αυτός που παραδέχεται τις αδυναμίες του. Το σημαντικότερο προσόν είναι να διαφέρεις από την μάζα, χωρίς όμως να την περιφρονείς.. Το' χεις;