Κοινοποιησεις
 
Όσες φορές έβλεπαν το ίδιο όνειρο
οι νευρώνες πλέκανε τα πιο σκοτεινά μοτίβα
συνάψεις μιας τρέλας δίπλα σε νεκρά ρολόγια
 
είχαν πάψει να χτυπάνε
ο χρόνος τους είχε μηδενίσει
 
Η αγάπη είχε μεταμορφωθεί στο πιο ύπουλο θηρίο
έκανε έρωτα μαζί τους με τα πινέλα
ζωγράφιζε στο δέρμα τους αφηρημένα σχέδια
Ήρθαν στη ζωή από την ίδια μήτρα
έσταζαν οι πληγές τους ίδιο αίμα
σε μια σκηνοθετημένη πράξη
με ένα ψεύτικο γέλιο που ουρλιάζει
πλάι σε μια ψυχή που εκλιπαρεί να λυτρωθεί
απ’ την κατάρα του κορμιού της…
 
Όλος ο κόσμος τους σε μια ρωγμή
σαν μια πληγή που αιμορραγεί
μα πλέον δεν μπορεί να κλείσει
 
«Καμιά δικαιοσύνη δεν αρκεί
κείτομαι δίπλα του κι εγώ νεκρή
 
Η τιμωρία σας δεν με αγγίζει…»