Κοινοποιησεις
Το πιο παράξενο συναίσθημα είναι ο έρωτας.
Σου δίνει την αίσθηση της παντοδυναμίας και της ανικανότητας ταυτόχρονα.
Η αγάπη είναι το σύγχρονο “ταμπού”.
 
Οι ερωτευμένοι σταμάτησαν να πιστεύουν στην καύλα της ανακάλυψης του Άλλου και της αποκάλυψης του Εαυτού.
 
Εμμένουν αποκλειστικά και μόνο στην υπερκατανάλωση της Σάρκας. Προσπαθούν να γεμίσουν με κάθε τρόπο μηχανικά κάθε τρύπα τους με εφήμερες Ηδονές μιας και θέλει κόπο και χρόνο το να είσαι… ανθρώπινος.
Ο πόνος είναι το μόνο συναίσθημα που αναγνωρίζουν.
 
«Όταν πονάς, θυμάσαι ότι είσαι ζωντανός ή ερωτευμένος», μου είπε χτες ένας φίλος.
 
«Τα έχεις μπερδέψει μεγάλε», του είπα.
«Δεν υπάρχει τίποτε πιο λυτρωτικό από το αμοιβαίο μοίρασμα. Φυσικά για να συμβεί κάτι τέτοιο οφείλουν οι Εαυτοί να έχουν αυταγάπη , έτσι ώστε να μπορούν να την μοιραστούν ισότιμα και με ολότητα. Να ανοίξουν πρώτα οι καρδιές και μετά τα πόδια».
«Το μίσος είναι το πιο δυνατό από όλα τα συναισθήματα», επέμεινε.
«Σου δίνει τόσα πολλά πράγματα. Σε κάνει να ανήκεις. Το μίσος είναι ένα θαυμάσιο συναίσθημα. Το νέο είδος «θρησκείας».
 
« Για αυτό το λόγο είμαι άθρησκη, αγαπητέ», του είπα γελώντας δυνατά. «Προτιμώ να πιστεύω στο Υπέρτατο Ον που έχω στην αγκαλιά μου παρά σε οτιδήποτε άλλο, ιδεατό και άυλο».
 
Τον είδα πως ταράχτηκε. Παρήγγειλε ένα ουίσκι. Σκέτο.
«Ο έρωτας μόνο σου παίρνει. Είναι κατασκεύασμα των εταιριών παραγωγής ταινιών για να κόβουν εισιτήρια σε σκοτεινές αίθουσες», είπε κατεβάζοντας την πρώτη του γουλιά.
 
«Το ευτυχές είναι πως Εμείς τα σκοτάδια τα έχουμε μέσα μας. Τα αγκαλιάσαμε. Τα αγαπήσαμε. Συμφιλιωθήκαμε μαζί τους.
Δεν χρειαζόμαστε μπομπίνες. Είμαστε βόμβες. Ατομικές. Εσείς πηδιόσαστε χωρίς καμία προφύλαξη. Και γεμάτοι ενοχές.
Πηδιόσαστε για να μην πεθάνετε ποτέ.
Ο φόβος της θνητότητας σας μετέτρεψε σε επίγειους θεούς. Και φτιάξατε “αντίγραφα” κατ ‘εικόνα και ομοίωση.
Τα ονομάσατε “παιδιά” και τους δώσατε εντολή: να καταστρέψουν ή να καταστραφούν. Για αυτό και οι εθισμοί δίνουν και παίρνουν. Για να γεμίσουν τα οποία «εσωκενά». Ένας λόγος, υπάρχει μόνο όταν απαιτείται. Για αυτό και ‘γω αποφάσισα να αγαπιέμαι βαθιά και να γαμιέμαι για ευχαρίστηση όχι για αναπαραγωγή, γκεγκε;»
 
Κατέβασε το ποτό του μονορούφι. Μετά τον είδα να δακρύζει. «Είσαι μεγάλος μαλάκας», του είπα «που προσπαθείς να το παίξεις μάτσο και γαμιάς της γειτονιάς αφού είσαι χαλβάς ρε χαμένε».
 
Αφού αγκαλιαστήκαμε και ανακουφίστηκε μου είπε: « Τελικά νομίζω πως όταν αποφορτίζω τα μέσα μου , μπορώ να αγαπήσω. Είσαι μεγάλη μαλάκω, μακάρι να πηδιόσουν για αναπαραγωγή ρε γαμώτο. Θα πιούμε άλλο ένα;»
 
Καθώς παραγγέλναμε ο Λέοναρντ τραγουδούσε το Hallelujah κοιταχτήκαμε και γελάσαμε τόσο δυνατά που άρχισαν να ενώνονται ξανά τα μέσα μας.