Κοινοποιησεις
Αγαπημένη μου Λουίζ,
 
Ξύπνησα πάλι ιδρωμένος μέσα στην νύχτα με την σκέψη σου. Φοβάμαι πως οι ώρες μου μαζί σου τελείωσαν και τα ταξίδια που σχεδιάσαμε δεν θα προλάβουν να πραγματοποιηθούν όπως υπολογίζαμε.
Υπήρξα τυχερός όμως μαζί σου και αυτό είναι κάτι που θα κρατήσω μέσα μου για να γιατρεύει τις πληγές μου.
Η ζωή μου ξεκίνησε ξαφνικά όταν συναντηθήκαμε τόσο άτσαλα μέσα στο πλήθος. Ήσουν τόσο νέα και αθώα που ξεχώριζες από όλους τους παλιούς ανθρώπους γύρω σου. Ήσουν η ελπίδα. Η ελευθερία μου.
Και εγώ για εσένα αλήθεια τι υπήρξα; Ήθελα πολλές φορές να σε ρωτήσω μα ντρεπόμουν. Να ρωτήσω εγώ εσένα! Δεν βρήκα πότε το θάρρος. – Ήταν σαν να ατίμαζα την ομορφιά που κρύβεις μέσα σου. Με ποιο δικαίωμα εγώ να σε ρωτήσω;
Ο βήχας μου χειροτέρευσε και ο πυρετός δεν με εγκαταλείπει πια ποτέ. Μέσα στη ζάλη μου φτιάχνω μια ζωή μαζί σου. Πως θα ήταν τα πράγματα. Τι θα έλεγες, που θα μέναμε, και πως θα περνούσαμε τα χειμωνιάτικα πρωινά. Φτιάχνω διαλόγους που ταιριάζουν πολύ με εμάς, αλήθεια. Και κάθε βράδυ που πέφτω για ύπνο παρακαλάω να σε δω, να σε ξανά δω, νέα και όμορφη, όπως πάντα ήσουν. [..]
 
#Γράμματα_στη_Λουίζ
 
Mala Testa