Κοινοποιησεις
Σαν σφραγισμένο παράθυρο
με ξύλα και με πρόκες
η ελπίδα μου
 
Κάνω εμπρός να κοιτάξω
μέσα από ρωγμές
Εκεί στην άκρη
ένα μικρό ποντίκι
να ροκανίζει τα παλιά αυτά ξύλα
που από το κρύο, τον αέρα και τη βροχή
είχαν σαπίσει
Παλιά φθαρμένα ξύλα
 
Ποτέ δεν φανταζόμουν
ότι τόσες πολλές μέρες
κάνουν μία τόσο λίγη ζωή
 
Πιστεύω στα ωραία πουλιά
που πετάνε έξω από το παράθυρό μου
Πιστεύω στα δέντρα
που είναι καλά ριζωμένα
Που τους χειμώνες γυμνώνουν
και την άνοιξη ντύνονται
 
Καμιά φορά ήθελα να σκοτωθώ
Το μακρυά
δεν μου φαίνεται ποτέ κοντά
μα μακρύτερα
 
Από παιδί
ήμουν καρφωμένη
σε μία αναπηρική οπτασία
Μακρυά απ’ τα παράθυρα
κι απ’ τις πόρτες
Μακρυά απ’ τον έξω κόσμο
μονάχα κοντά στον έσω κόσμο
Με κόπο, πολύ κόπο
 
Άγαλμα!
Είμαι άγαλμα!
Από ένα παλιό
παραγεγραμμένο έγκλημα
 
Η σκέψη πιο συχνά στα παιδικά μου χρόνια
Η μέρα περνάει χωρίς κανένα ενδιαφέρον
 
Εδώ που είμαι
θα απολαύσω για μία φορά
τη θέα από το παράθυρο,
τους ήχους,
την κίνηση,
τη βροχή στο τζάμι,
την κυρία που ποτίζει τα λουλούδια της.
Ναι! Τα ποτισμένα εκείνα λουλούδια
σε κοιτούσαν
σαν να ήθελαν κάτι θετικό να σου πουν
Πάντα!
Κι εγώ
με ένα βλέμμα μοναξιάς
ανοιγοκλείνω τα απογοητευμένα μου μάτια
 
Μοναξιά δεν είναι να κοιτάς μόνος
έξω από το παράθυρο
Μοναξιά είναι να κοιτάς
μα να μη βλέπεις
Μοναξιά είναι
να μιλούν οι περαστικοί
μα να μην τους ακούς
Μοναξιά είναι να ανθίζουν τα λουλούδια
μα να μην τα μυρίζεις
Μοναξιά είναι να φυσάει ο αέρας
μα να μην τον νιώθεις στα μάγουλά σου
Μοναξιά είναι
να υπάρχεις εσύ
μα να μην σε ακουμπάω
Μοναξιά δεν είναι να κοιμάσαι μόνος
μοναξιά είναι να μη σε θέλουν
ούτε τα όνειρά σου να τα θυμάσαι