Κοινοποιησεις
στη συγχορδία
των λευκών αγγέλων
που με πνίγει
τρυπώ το δόρυ μου
στην κανονικότητα
κι εξορίζομαι
σε τόπους νεφελώδεις
με μακροσκελείς
βόμβους
από άτρωτες θαλασσοταραχές,
πνίγω
την ύπαρξή μου
στην πολυτέλεια
του μηδενός
κι αρχίζω
απ’ την αρχή
ν ‘αναρριχώμαι
στο ένθεο όραμα
της απλοσύνης
που με φιλά
σπαραχτικά
εδώ και χρόνια
και περιμένει
με τανυσμένο
το κορμί
να εκβάλλω
τους χυμούς
της ύπαρξής μου
σ’ όλα τα μήκη
και τα πλάτη
της φεγγερής της
διαστολής