Κοινοποιησεις

ακέραστος
ο θόλος

κι η ψυχή
μετριέται
ακούραστα
σαν εργόχειρο
από καρπούς
παιδεμένους,
πλημμυρισμένους
από χίμαιρες
που δαμάστηκαν
ακούσια
μέσα στο ζεστό
πουκάμισο
ενώ η άνοιξη
θρόιζε
σαν μελωμένος αυλός
κι η στιγμή
αφέθηκε στη διάρκεια
και ρίζωσε
σαν πωρόλιθος
σε κάβο
με τις λέξεις
να μένουν υποτελείς
στην ωραιότητα
του ανέμου
και να περιπαίζουν
την ίαση
με τρόπο που
ο ίσκιος να
συνενώνεται
με το σώμα
και τ’ άστρα
να γεννούν
τη θνησιμότητα
και να ορίζουν
τ’ αδιέξοδο