Κοινοποιησεις

Σε εκείνο τον κήπο
με τα πράσινα, σχεδόν γινωμένα, λεμόνια

Πόσο μοσχοβολούσαν!

Να τα κάνουμε λεμονάδα
φώναξε κάποια, δεν
θυμάμαι ποια
Μα εμείς τα κάναμε όπλα
κυνηγώντας εκείνο το καημένο κοτόπουλο
από άκρη σ’ άκρη σε ολόκληρο τον κήπο

Φαντάσου την αγωνία
αυτού του ζωντανού,
τον πόνο που προκαλούσε στο κορμί του
κάθε σχεδόν ώριμο λεμόνι
που εκτόξευαν τα παιδικά μας χεράκια
Τη λαχτάρα του να πετάξει
να ξεφύγει μακριά από
την ασυνείδητη παιδική μας κακία

Φαντάσου, τελικά, το θάνατο
να αγκαλιάζει αυτό το άμοιρο πτηνό
μέσα στην ευωδιά των λεμονιών

Σκέψου όμως πόσο θ’ αγαπούσαμε
αυτή την κότα, αν ήταν ένα Pidgey
σαν αυτό που λίγο πριν βλέπαμε στην T.V.
Είχε θυμάμαι επανάληψη τα pokemon
κάθε πρωί
εκείνο το καλοκαίρι

Έμειναν, έτσι, τα κορίτσια
με τα πράσινα λεμόνια στα χέρια,
κι εμείς τα άγουρα αγόρια
να κοιτάζουμε το θάνατο μέσα
στ’ ανεστραμμένα μάτια
αυτού του ξεπουπουλιασμένου
κι απ’ τον αγώνα για ζωή
προδομένου ζώου
Κι είναι ο θάνατος, αυτός ο ίδιος θάνατος
που πάντα φέρνουνε τα αγόρια
σε ό,τι αγγίζουν και σ’ ό,τι αγκαλιάζουν