Κοινοποιησεις

 

Όταν τελειώνουν οι δικαιολογίες, αρχίζει η Μετάνοια
Και η Μετάνοια σέρνει πάντα μαζί τις κόρες του Χρόνου
Τις Τύψεις και τις Ενοχές

Αν όμως έβλεπα όταν ήμουν τυφλός
Θα άκουγα όταν μου μιλούσες
Όλα στον κατάλληλο χρόνο

Αφού όμως είσαι η Δασκάλα μου
Ένας άγραφος νόμος
Μου επέβαλλε να κοιτάζω έξω από το παράθυρο
Καθισμένος στο τελευταίο θρανίο
Να βλέπω όχι αυτό που είναι, αλλά αυτό που ήθελα να δω
Που με τραβούσε όπως τη μέλισσα η γύρη

Εσύ είσαι – πάντα ήσουν – η δασκάλα
Κι εγώ ο μαθητής που σου ‘γραφε ανορθόγραφα στιχάκια
Μου έδινες χρώματα να ζωγραφίσω
Κι εγώ τα έβαφα όλα μαύρα
Είχες τόσα να μου μάθεις
Ήθελες να με βοηθήσεις να σε βοηθήσω να αλλάξουμε τον κόσμο
Κι εγώ περίμενα απλώς να χτυπήσει το κουδούνι για διάλειμμα
Να βγω έξω στην αυλή και να τρέξω
Να τρέξω κυνηγώντας την πορτοκαλόχρωμη χαίτη μίας χίμαιρας

Το τάιμινγκ μωρό μου
Ένα λεπτό αργότερα,
Και έχει χαθεί ήδη μια αιωνιότητα

Μένει μόνο το Αν
Και τα λάθη που μας στοιχειώνουν
Που μας θυμίζουν πόσο σφιχτά επιμέναμε να κλείνουμε τα μάτια
Σε ένα παιχνίδι που από παιδιά το ονομάσαμε τυφλόμυγα
Σε μια ζωή, που μόνο παιχνίδι δεν είναι

Απλώς… Αν…