Κοινοποιησεις

 

Φαντάσου λέει κάποια μέρα
να κόβαμε τα κεφάλια μας
και στη θέση τους
να φυτεύαμε από έναν δίσκο
Όχι σερβιρίσματος
αυτούς τους κρατάμε
τις ώρες του κάτεργου
Από τους άλλους
τους μαύρους τους στρογγυλούς

Πως θα με αναγνώριζες τότε;
Πως θα σε γνώριζα κι εγώ;

Θυμάμαι άραγε το αγαπημένο σου LP;

Όχι,
χωρίς τα μάτια μας
θα έπρεπε να εμπιστευτούμε
την αφή
Να χάιδευα με τα χέρι μου
την τραχιά επιφάνεια σου
Τις ρυτίδες σου
που έγιναν δρόμοι σπειροειδής
Γλιστρώντας απαλά τα χέρια μας
σαν τυφλοί που διαβάζουν με Μπράιγ
Θα κάναμε ο ένας την άλλη
να ξεχειλίσει
από μελωδίες και ηχοχρώματα

Σκέψου πόσο γυμνούς θα μας άφηνε
όλο αυτό
Πόσα θα μαρτυρούσε για μένα
ο δίσκος που θα επέλεγα
Πόσα θα μάθαινα για σένα
γλιστρώντας αργά τα δάχτυλα μου
στις αυλακιές σου

Σκέψου και τους άλλους
αυτούς με τα ιριδίζοντα δισκάκια
Τουλάχιστον
θα γλίτωναν τις κουτσουλιές

Μα σκέψου κι αυτούς
που δεν θα κόβανε ποτέ
το κεφάλι τους