Κοινοποιησεις
– Μάλιστα… Εμείς τώρα προχωράμε;
– Περισσότερο φτάνουμε παρά προχωράμε. Θα το συνηθίσεις όμως, θα δεις.
– Πώς λοιπόν γίνεται να φτάνουμε εάν δεν υπάρχει τίποτα ν’ αφήσουμε πίσω;
– Είναι πολύ απλό: όσο κινούμαι εγώ, θα κινείσαι κι εσύ.
Πράγματι, δεν έλεγε ψέματα. Εδώ και ώρα είχα προσέξει ότι τίποτ’ άλλο δεν έκανα παρά να επαναλαμβάνω τις κινήσεις του.
– Όπως και να ’χει, μπορείς τώρα ν’ ανοίξεις τις φτερούγες σου και να τις κουνήσεις;
– Ήμουν σίγουρος ότι θα το ζητούσες. Μόνο για λίγο όμως.
– Είναι ωραία να ’χεις φτερούγες. Μεγαλώνει η αγκαλιά σου.
– Μεγαλώνει, ναι…
– Γιατί το λες τόσο διστακτικά;
– Γιατί πρέπει πάντα να βρίσκεις τρόπους και να τη γεμίζεις.
 
(Cover: Artwork Veronica Leto | Από το βιβλίο: ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΝΑΦΤΕΡΙΑΖΕΙ | Εκδόσεις Σμίλη, 2020)