(Στο εξώφυλλο ο Σωτήρης)

Της μίλησα για πρώτη φορά στο τηλέφωνο.
Νωρίτερα την είχα διαβάσει.
Ξέρεις, είναι από τις περιπτώσεις που ο κόσμος λέει,
«η καταθλιπτικιά» , «η μαύρη», «η κυκλοθυμική».
Βραχνιασμένη λόγω ίωσης..
της πήγαινε -βέβαια-.

Η καλημέρα της ήταν σαν πριβέ ραδιοφωνική εκπομπή.
Ότι πρέπει για μουντό Σαββατιάτικο πρωινό.

Πριν προλάβει να ζεσταθεί η κουβέντα, ένα ολίγων μηνών βρέφος
μπαίνει σφήνα και κλέβει την παράσταση.

Είναι η στιγμή που παγώνει ο χρόνος.
Η στιγμή που απλά έχεις το αυτί στο ακουστικό αλλά είναι
σα να μην υπάρχεις.

Και η ολοκάθαρη προφορά αυτής της μαγικής λέξης..
Δυο γράμματα, δυο συλλαβές εις το τετράγωνο.
Μα..μά…
Δισύλλαβο μεγατόνων.
Ποτέ ξανά η ιστορία δε γνώρισε τόση ενέργεια κλεισμένη
σε κάτι τόσο μικρό.
Σε τέσσερα γράμματα.

Και εκεί ο χρόνος κάνει απόψυξη.

Συνεχίζεις να μην υπάρχεις για τις δυο τους.
Τα γούτσου γούτσου και τα νιαουρίσματα φεύγουν σα βέλη.
Το μικρό έχει πάρει την καρδιά σου και βαράει πέναλτι
σε εστία χωρίς τερματοφύλακα..
Τα έχω περάσει..
Κάποιοι ψάχνουν το ηλεκτρόνιο του Θεού,
μα εμείς το δικό μας το έχουμε βρει.

Το μόνο που με κρατάει είναι κάτι τελευταίες σταγόνες
Ιρλανδέζικο τριπλοαπεσταγμένο ουίσκι.
Και σηκώνω το ποτήρι.

Εβίβα! στις μαύρες ψυχές που έγιναν φως.
Εβίβα! Στις γυναίκες που με το ένα χέρι στο βυζί
και το άλλο στο πληκτρολόγιο ξορκίζουν τα σκοτάδια τους.

Σε αυτά τα κατ’ ανάγκη διπολικά πλάσματα που μπορούν
να είναι υπάλληλοι – αφεντικά – ερωμένες – μανάδες.
Εβίβα! στη δύναμη να είσαι καταραμένη όλη μέρα,
αλλά ουράνιο τόξο όταν κλειδώσεις την πόρτα και ακούσεις
τη λεξούλα – ναπάλμ.

Δεν είσαι το αδύναμο φύλο.
Αδύναμος είναι όποιος κρατήθηκε να μη δακρύζει καθημερινά
νομίζοντας ότι είναι δυνατός-η .

Δε θα σε ξαναπάρω τηλέφωνο.
Σταματάς το χρόνο με την κόρη σου και με αγνοείτε.
Είναι τόσο αξιοθαύμαστο – μου αρέσει – αλλά μου τη σπάει.

Εβίβα!

Προηγούμενο άρθροΠουλιά στα καλώδια | Μια διαφορετική σύνθεση
Επόμενο άρθροSultans of swing | Dire Straits
ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΡΡΑΣ
Πάντα με συνεπαίρναν ιστορίες που ο άνθρωπος παρακινείται είτε από θάρρος, είτε από πάθος. Κάποτε υπήρξα ψηφιακός νομάς, αναπολώ όμως τη μυρωδιά του αναλογικού. Μετά σκέφτομαι τον Αγγελάκα.."Πώς τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;" Για αυτό και φωτογραφίζω, τραγουδώ με την κιθάρα, χτυπάω πλήκτρα στη γραφομηχανή. Έχω αυτή την ανάγκη για ιστορίες που πρέπει να ειπωθούν…με κάθε τρόπο. Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω μικρός.