Κοινοποιησεις

Μια καινούργια καρδιά γεννιέται στον κόσμο, μητερούλα.
Οι καρδιές όλες είναι καταστρεμένες απ’ το συμφέρον,
τρώγονται απ’ την απληστία, λιώνουνε απ’ το φθόνο, το έμπυο
τρέχει απ’ τις βρωμερές πληγές τους, το ψέμα κ’ η κακομοιριά…
Όλοι οι άνθρωποι είναι άρρωστοι, τρέμουνε τη ζωή… σα να
περιπλανιούνται μες στην αντάρα… κι ο καθένας δεν ξέρει παρά
το δικό του πόνο.

Τους ανθρώπους τους καρτερούνε ακόμα μεγάλοι πόνοι, χέρια αχόρταγα,
θα τους αρπάξουνε, ακόμα πολύ αίμα… κι όμως όλα αυτά,
όλος μου ο πόνος κι όλο το αίμα μου, είναι μικρό
αντάλλαγμα μπροστά σ’ εκείνο που έχω κιόλας μέσα μου, μες στο
μυαλό μου, στο μεδούλι του κοκάλου μου.
Είμαι γεμάτος πλούτη, όπως τ’  αστέρι είναι γεμάτο αχτίδες…
Όλα θα τα υπομένω… όλα θα τα υποφέρω… γιατί έχω μια χαρά
που κανένας και τίποτα, ποτέ, δε θα τη σκοτώσει,
κι αυτή η χαρά, είναι η δύναμή μου.

.
(Απόσπασμα από το μυθιστόρημα:Η μάνα | Μετάφραση: Μέλπω Αξιώτη |
Εκδόσεις Θεμέλιο | 1966)