Κοινοποιησεις

Όσοι μελετούν τις πολιτικές μορφές οργάνωσης της κοινωνίας,
όταν αναφέρονται στην έννοια της δύναμης, τη διακρίνουν
από την εξουσία.
Η δύναμη αποτελεί στοιχείο όλων των κοινωνικών σχέσεων
και προσδιορίζεται ως η ικανότητα των ατόμων ή των ομάδων
να επιβάλουν τη θέλησή τους ή να εκφράσουν τα συμφέροντα
τους (να διαμαρτυρηθούν, να ασκήσουν πίεση εκεί που πρέπει,να
κηρύξουν απεργία κ.ά.).
Η εξουσία, αντίθετα, ορίζεται ως η νόμιμη χρήση της βίας
(συνήθως από μέρους του κράτους).

Η εξουσία απαιτεί τη χρήση βίας (καταναγκασμού) ή την απειλή
χρήσης βίας για την άσκηση ελέγχου.
Βέβαια, στις οργανωμένες κοινωνίες δυτικού τύπου στις οποίες
ζούμε η χρήση φυσικής βίας από ιδιώτη ή ακόμη από οργανωμένη
ομάδα είναι παράνομη.

Η μόνη αρχή που νομιμοποιείται να ασκήσει βία είναι η
κεντρική πολιτική αρχή και οι μηχανισμοί της, στους
οποίους εμπιστεύεται το δικαίωμα αυτό.
Αυτή η κεντρική πολιτική αρχή είναι το κράτος, που κατέχει,
το μονοπώλιο της έννομης βίας.
Έτσι, ορίζει το κράτος ως την «κοινότητα των ανθρώπων
η οποία αξιώνει (αποτελεσματικά) το μονοπώλιο στη χρήση
της νόμιμης φυσικής βίας μέσα σε ένα ορισμένο έδαφος»

το κύρος του κράτους είναι τεράστιο.
Από όλες τις κοινότητες είναι η μόνη στην οποία παρέχεται
στις μέρες μας η νόμιμη εξουσία πάνω στη ζωή, το
θάνατο και την ελευθερία…
Σε περίοδο ειρήνης είναι ο σημαντικότερος οικονομικός επιχειρηματίας
και ο ισχυρότερος ιθύνων για να επιβάλλει φόρους στους πολίτες.
Σε περίοδο πολέμου έχει την απεριόριστη κατοχή όλων των οικονομικών
αγαθών στα οποία έχει πρόσβαση…

Max Weber (Sociologist)