Κοινοποιησεις
… Ο έρως λεν πως είναι σαν τη θάλασσα,
Έχει καλό, μα έχει και κακό καιρό,
και επομένως που και που ναυτία.
Κι’ όμως… Γιατί να μελαγχολώ;
Η rupture αυτή ήταν αναπότρεφτη,
Έπρεπε να το είχα προϊδει…
Κατά βάθος αυτή τη γυναίκα την αγάπησα;
Ότι αγάπησα ποτέ μήπως μπορώ να πω;
Κάτω η ακινησία. Στην αγάπη δεν είμαι στρείδι.
Ω, αν ήξερα γιατί την άφησα κι’ αυτή.
Να τα γνωρίζω όλα! Τι αξίωση!
Τον εαυτό μου να ψυχολογήσω μόνο δεν μπορώ.
Θα ψάξω να βρω πάλι ένα γύναιο
Θα του πουλήσω αιστήματα, και θα το βαρεθώ
σε μια στιγμή. Αλλά γιατί, γιατί όλ’ αυτά;
Την εξήγηση σ’ αυτά αν μπορούσα νάβρω!
 
Μια λαγνεία ατέλειωτη κρύβεται στο κορμί μου,
Μια λαγνεία για φιλιά, για χάδια, για γλυκάδες.
Θέλω να τρέμεις, να πονάς, κάτω απ’ την ορμή μου
σαν τις αχόρταγες παληές υστερικές μαινάδες.
Ολόγυμνη, σταρόξανθη μέσα στην αγκαλιά μου
μ’ ένα χάδι ατέλειωτο δική μου θα σε κάνω
στις πιο απόκρυφες μεριές θα δίνω τα φιλιά μου
στον χρυσαφένιο κόρφο σου, και στο βυζί σου επάνω

.
(Απόσπασμα από αδημοσίευτο ποίημα)