Κοινοποιησεις

Όπως βλέπετε το κυριότερο γνώρισμά μου είναι η μετριοφροσύνη.
Διδάχτηκα τα πρώτα γράμματα στο Αρσάκειο της Λάρισας (όταν
συλλογιέμαι πως, υπήρξα και Αρσακειάδα!) και αντί να ερωτευτώ
τις συμμαθητριές μου, αγάπησα παράφορα τη δασκάλα μου.
Γεγονός που μαρτυράει τη σκοτεινή ερωτική ιδοσυγκρασία μου.
Έκανα ό,τι μπορούσα για να μην προβιβαστώ, να μείνω στην ίδια τάξη,
κοντά στην “γυναίκα των ονείρων μου”.
Το υπέροχο λογοτεχνικό μου ταλέντο φανερώθηκε στο Γυμνάσιο,
όταν έγραφα εκθέσεις αριστουργηματικές. Οι καθηγητές μου δεν
πρόφταιναν να μου βάζουν δεκάρια. Ένας μονάχα- ένας ξερακιανός
και καταχθόνιος – έβρισκε τα κείμενά μου απαίσια και τα μηδένιζε αράδα.
Δεν μπορούσα να καταλάβω…αργότερα όμως κατάλαβα.
Ο καθηγητής ήταν λογοτέχνης. Εννοείται πώς τον εκδικήθηκα σκληρά…
Ήμουν νεαρότατο μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών όταν
ο κ. Καθηγητής -γέρος πια- ζήτησε την ψήφο μου για να μπει και
αυτός στο επίσημο αυτό Πρυτανείο της ελληνικής διάνθησης.
Του την αρνήθηκα. Αποτέλεσμα: Αυτός είναι και εγώ δεν είμαι
πια μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών…