Κοινοποιησεις
 
Τα χέρια σου κρύα, ακίνητα
όπως του αγάλματος
τα άκρα τα πέτρινα.
 
Στο αυτί μου η σιωπή σου
φωνάζει αποστομωμένη γοητεία,
όμως συνάμα με την ανία
έκανα καλή γνωριμία.
 
Ρωμαλέο το κορμί σου
πλαγιάζει, μαζεύεται,
στα τρυφερά στριμώγματα
μου απαντάει με ακαμψία
και μετά αποστρέφεσαι.
 
Τα δάχτυλα σου
με σκληρότητα μαρμαρωμένα
ραγίζουν της καρδιάς μου
τα πλασμένα αγγεία,
καθώς ο γλύπτης τελειώνει
την λαμπρή του δημιουργία.
 
Κι αν το καλούπι σου ονειρεύτηκα
πηλός στο αίμα δεν ρέει,
ξύλινο βλέμμα δεν με βλέπει,
πέτρα για δέρμα δεν σμιλεύει.