Κοινοποιησεις
 
Ξυπνητός από ταραχώδη λήθαργο
σηκώνεται την ξεραμένη ανάσα του να ξεδιψάσει,
η πόρτα σχεδόν κλειστή ή μισάνοιχτη,
μπροστά της ξυστά θα περάσει
από του φυλακίου μου την αμπαρόπορτα.
Παρά λίγο υπνοβατώντας
την περιέργεια του θέλει να χορτάσει
και τα πνιγμένα κλάματα φαίνεται θα σωπάσει,
μόλις μαλθακά την μοναχική μου
ιδιωτικότητα παραβιάσει.
 
Να ‘σουν τόσο καιρό που ψηλαφίζω
τα πατώματα κυκλώνοντας δικά σου βήματα,
να ‘χες έρθει τα μεγάλα χαράματα,
άδειες ελπίδες να μη κουβαλάς
και απόψε με λαμπρά φεγγάρια
την αγκαλιά μου να μη φεγγοβολάς.

.
(Coner by René Groebli)