Κοινοποιησεις

Κάθε νύχτα, στο τέρμα της Αμερικής
Γευόμαστε το κρασί μας, κοιτώντας τον Ειρηνικό.
Πόσο θλιμμένο είναι, το τέρμα της Αμερικής!

Ενώ προσμέναμε τη γη
Την αποτελείωσαν – με βενζινοβάρελα
πάνω στις κορυφές των λόφων, φτηνές συνοικίες στις κοιλάδες

Όπου οι ζωές είναι μίζερες και δυστυχισμένες.
Μα οι τράπεζες πλουτίζουν και οι μεσίτες
Στήνουν πανηγύρι – έχουν τη δική τους Αμερική.

Ακόμη όμως, υπάρχει κάτι ταραγμένο στον αέρα.
Πέρα εκεί στον Ειρηνικό
Δεν υπάρχει Αμερική παρά μόνο ναυτικοί.

Έκανε λάθος για τον κόσμο ο Ουίτμαν,
Σωστός ήταν όμως για τον εαυτό του. Η χώρα είναι στο εσωτερικό.
Και στο τέρμα του ανοιχτού δρόμου βρίσκουμε τους εαυτούς μας.
.
(Από το βιβλίο: ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ |
Επιλογή – Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς)