Κοινοποιησεις

Οι σκοτεινοί δρόμοι είναι έρημοι,
ένα μόνο φαρμακείο έχει φως
απαλό, σαν κοιμισμένο σώμα.

Με μια λευκή, γυμνή λάμπα
στο βάθος, που φωτίζει
αυτοκτονίες και εκτρώσεις.

Ποιος ζει σ’ αυτά τα σκοτεινά σπίτια;
Ξάφνου αντιλαμβάνομαι
πως θα ‘πρεπε εδώ να ζήσω.

Ο άνθρωπος του γκαράζ γυρίζει
και ρίχνει τα λιανά στη χούφτα μου
μετρώντας με προσοχή της δεκάρες.
.
(Από το βιβλίο: ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ |
Επιλογή – Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς)