Οφείλω να δώσω μια εξήγηση του εαυτού μου.
Για όλους τους αγώνες, που τάχα θα κέρδιζε.
Για όλους τους έρωτες, που τάχα θα λάτρευε.
Για όλους τους φίλους, που τάχα θα μένανε.
Του χρωστάω μια εξήγηση.
Χωρίς δικαιολογίες.
Χωρίς υπεκφυγές.
Πρέπει να πω κάτι στο μικρό παιδί που κάποτε ήμουν.
Χωρίς άλλα χάπια.
Χωρίς άλλες τύψεις, ‘’γιατί’’ και ‘’πως’’.
Χρωστάω ένα ‘’δεν τα καταφέραμε ρε παιδί μου, αποτύχαμε’’.
Όχι.
Μη το παίρνεις στραβά.
Θα αποτύχουμε πάλι.
Και πάλι.
Μα μη σκοτίζεσαι.
Η αποτυχία, μαρτυρά πως ακόμη στέκουμε.
Οφείλω μια εξήγηση να δώσω στον εαυτό μου.
Να του τάξω στολίδια.
Να του πω πως παρόλα αυτά, είναι ωραία η ζωή.
Να του δώσω χίλιους λόγους να συνεχίσει,
κι άλλους τόσους να τα παρατήσει.
Χαμένοι αγώνες, έρωτες, κρεβάτια βρώμικα,
λόγια σκληρά, αφεντικά, παντού αφεντικά.
Παιδί μου.
Γύρνα απ’ την άλλη.
Δε θέλω να με δεις να κλαίω.
Προηγούμενο άρθρο«Εκείνα που αντέχω»
Επόμενο άρθροΩ γλυκύ μου έαρ
ΓΩΓΩ ΛΙΑΝΟΥ
Η Γωγώ Λιανού γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Στυλίδα του Νομού Φθιώτιδας. Έχει σπουδάσει μουσική τεχνολογία και έχει εκδόσει 3 ποιητικές συλλογές, με πιο πρόσφατη, τη Θλίψη Καιρική.