Κοινοποιησεις

Περπατώ σε μια πόλη γεμάτη –
Άδεια από εσένα
Τρομαγμένος και πάλι –
Πως δεν θα σε συναντήσω ποτέΣε βλέπω στον ύπνο μου –
Υγρή να περνάς –
Σαν παλιά τρικυμία ή
Σα νιόκοπη θάλασσα
Αγγίζω τα χέρια σου –
Στις άκρες πιο θολά
Τους χαρίζω αγέρωχα φιλιά –
Σε αιώνιο χαιρετισμό ή
Αποχωρισμό
Ήσουν μια γυναίκα –
Που ονειρεύτηκα –
Την πρώτη νύχτα
Που ζούσαν τα όνειρα μου
Δεν καταλάβαινα τότε
Γιατί ήσουν τόσο απόμακρη Ήταν
παιχνίδισμα πεπρωμένου
Δεν ήταν γραφτό –
Ένα πρωινό
Που ξυπνούσες στα χέρια μου
Δεν υπήρχαν δάκρυα στα όνειρα μου –
Στον καθρέφτη τα βλέπεις όλα θολά
Έκτοτε σ’ αγαπούσα –
Ως αντανάκλαση
Δάκρυα θλίψης
Αιωνίου αποχωρισμού –
Μα μόνο στα μάτια μου

Προηγούμενο άρθροΜας φοβούνται και μας σκοτώνουν | Τάσος Λειβαδίτης
Επόμενο άρθροStreet Mode: Το φεστιβάλ των φεστιβάλ – 100 λόγοι για να είσαι παρόν!
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΟΥΣΣΑΚΗΣ
O Βαγγέλης Ρουσσάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ακριτική Κάρπαθο. Η παντοτινή επαφή του με την θάλασσα γέννησε μέσα του έναν αθεράπευτο έρωτα για το υγρό στοιχείο, σε κάθε του μορφή. Όπως τα νιόκοπα αισθήματα που κυλούν μέσα σε ψυχές,, σε κάθε μικρή και μεγάλη έκφανση ζωής. Αυτά αναζητά, αυτά προσπαθεί να παρατηρήσει και να σκιαγραφήσει, μέσα από την αβάσταχτη ελαφρότητα των λέξεων. Μια καθόλου ανώδυνη, καθόλου αναίμακτη, συνεχή ιχνογραφία των ζωών που ζουν και δεν ζουν οι άνθρωποι. Οι ζωές που ζει ο ίδιος αναπνέουν στον κόσμο, οι περισσότερες, μέσα από τις αυτές τις λέξεις. Άλλωστε, ας μη λησμονηθεί, πως έγραψε για πρώτη φορά, όταν κατάλαβε το ανεκπλήρωτο που τον έθρεψε.