Κοινοποιησεις

Ο φασισμός δεν είναι ουράνιο φαινόμενο που εκδηλώνεται
απροσδόκητα σαν μια καταιγίδα.
Ο φασισμός μαγειρεύεται χρόνια,έντεχνα και συστηματικά,
από ειδικευμένους επιστήμονες που έχουν ελέγξει την κουζίνα
όλων των δοκιμασμένων δικτατοριών.
Αλλά όχι και τα στομάχια των λαών που σκοπεύουν να
ταΐσουν με το κατασκεύασμα τους.
Αυτό τουλάχιστον πρέπει να ‘γινε στην Ελλάδα.
Κι είναι σίγουρο πως θα ερευνούν τώρα,
με όλα τα τεχνικά μέσα που διαθέτουν, να βρουν γιατί
απέτυχε ο φασισμός τους στη χώρα μας.
Θα τους το πούμε μεις: Γιατί ξεκινούν να στήσουν μια
δικτατορία χρησιμοποιώντας σαν βάση το αποτέλεσμα που προκύπτει
σε άλλες χώρες από μια εφαρμοσμένη πολιτική αιώνων.
Εξηγούμαι.
Θεωρούν σαν δεδομένο πως επιβάλλουν, κρατούν και συντηρούν
τα φασιστικά καθεστώτα σ’ όλες εκείνες τις χώρες που
το θρησκευτικό αίσθημα είναι υψηλό.
Μα αυτό σημαίνει πως η Καθολική εκκλησία εξακολουθεί
να ασκεί ακόμη τεράστια επιρροή στις μάζες.
Το ότι ασκεί ακόμη σημαίνει επίσης πως ασκούσε πάντα.
Γιατί οι Αμερικανοί, λυπούμαι που τους απογοητεύω,
δεν εφεύραν ούτε το φασισμό. η ευρεσιτεχνία ανήκει σε άλλους
και στο Βατικανό που διατηρεί το προνόμιο πως τον τελειοποίησε
και τον συντηρεί χωρίς διακοπές τώρα και χιλιετίες.

Το ότι μπορούν σήμερα οι Αμερικανοί να επιβάλουν
τις δικτατορίες τους στις λατινικές χώρες της Ν. Αμερικής
το οφείλουν εξ ολοκλήρου στην επιμελημένη καλλιέργεια του είδους
από το Βατικανό.
Το αποτέλεσμα λοιπόν δεν μπορεί να χρησιμέψει σαν βάση αν
δεν έχει προϋπάρξει το process.

Η μεταφορά της συνταγής στην Ελλάδα προκάλεσε την ιλαρότητα.
Οι Έλληνες ξεκαρδίζονταν στα γέλια, όταν βλέπανε τον
Παττακό στα κινηματογραφικά επίκαιρα να παρακολουθεί όλες τις
θρησκευτικές εκδηλώσεις και να γονατίζει καταμεσής του δρόμου
σαν περνούσε μπροστά του η λιτανεία κάποιας εικόνας αγίου.
Όχι πως αμφισβήτησε κανείς την Πίστη του Παττακού στο θεό.
Είναι ίσως ο μόνος που μπορεί να μας βεβαιώσει υπεύθυνα
για την ύπαρξη του.
Με ποιόν άλλον τρόπο, έξαλλου, θα ‘ταν δυνατό να εξηγηθεί,
πάλι από τον ίδιο, το ότι κυβερνούσε οχτώ εκατομμύρια Έλληνες;
Ο άλλος αγράμματος ένιωθε πολύ περήφανος για το σλόγκαν του
«Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών».
Το ότι οι νάνοι αυτοί μας κυβέρνησαν για εφτάμισι χρόνια
στάθηκε αναμφισβήτητα ο έσχατος εξευτελισμός μας.
Για να το πετύχουν και ουσιαστικά,
Όπως ελπίζανε και οι ίδιοι και οι Αμερικανοί,
χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα της άρχουσας αστικής τάξης
που ονειρεύτηκαν να διαδεχτούν: την άπταιστη καθαρεύουσα
και την προστασία του χριστιανικού ιδεώδους από τον
κίνδυνο του κομμουνισμού.
Αλλά η αστική τάξη δε διαφύλαξε μάταια,
τώρα και δυο περίπου αιώνες, την καθαρεύουσα σαν όπλο της.
Μιλώντας και εκδίδοντας νόμους και διατάγματα σε μια
γλώσσα που ο λαός δεν καταλάβαινε ούτε κι
είχε καμιά ελπίδα να κατακτήσει, δημιούργησε τον πιο
πρωτότυπο ρατσισμό του κόσμου.
Μοιραία η πολύπλοκη καθαρεύουσα στα στόματα της χούντας,
που τα χνώτα της βρώμαγαν την μπόχα της
«χυδαίας προέλευσης» και της ημιμάθειας της, κατάντησε μια
αξιοθρήνητη πατσαβούρα.

Οι αστοί επιστρέφοντας στην εξουσία την κοίταξαν με
αηδία για το κατάντημα της και την εγκαταλείψανε
με πολλή θλίψη.
Η χρησιμοποίηση της μόνο να τους γελοιοποιήσει μπορούσε τώρα.
Έτσι σωθήκαμε από την καθαρεύουσα.
Το ‘ίδιο πολυφορεμένο και το άλλο πρόσχημα,
του χριστιανικού ιδεώδους, που μεταχειρίστηκε η χούντα
για να σώσει τάχα την Ελλάδα από τον κίνδυνο της
αθεΐας του κομμουνισμού.
Εν ονόματι του δημιούργησαν η ανάστησαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης,
τα νησιά της εξορίας, τα μπουντρούμια της εξόντωσης,
τους στυγερούς βασανιστές, ειδικά εκπαιδευμένους στην Αμερική,
για να γίνουν οι ανενδοίαστοι δολοφόνοι των παιδιών μας.
Μα είναι λοιπόν τόσο ηλίθιοι;
Αν ο χριστιανισμός που επικαλούνται έχει τόσο εγκληματικό
πρόσωπο, από τί μας προστατεύουν;

Και ποιο είναι το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί;
Τι άλλο μπορούμε να χάσουμε, μετά την απώλεια του
αυτοσεβασμού μας, της ελευθερίας μας και της ίδιας της ζωής μας;
Να σας πω εγώ:
Και την Ελλάδα. Τις ρίζες της σάρκας μας
μέσα στη διάρκεια της και το χώμα της.
Απ’ αυτήν επιδιώκουν να μας ξεπατώσουν.

Για ν’ ανακαλύψουμε την αλήθεια είναι ανάγκη ν’ αντιμετωπίσουμε
τον κίνδυνο της πλάνης

(Λ.Ζ 30 του Οκτώβρη 1974)