Κοινοποιησεις

Είναι θαρραλέες μερικές νύχτες . Όσο προχωρούν τόσο πιο εμπόλεμες γίνονται.

Και συ να κοιμηθείς δε μπορείς.

Παλεύεις με τα σεντόνια σου, φτιάχνεις ένα προσωπικό βουνό μ’ αυτά και

ακουμπάς το γυμνό πόδι στην απάτητη κορφή.

Διαδρομή δύσκολη μα εσύ τα κατάφερες.

Που είναι η σημαία σου;

Αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που κρατά ανοιγμένα τα βλέφαρα και κυκλώνεις με

ακρίβεια διαβήτη γράμματα. Η ζωή μοιάζει τετράγωνο με γωνίες αιχμηρές που

πληγώνουν τις μέρες σου.

Κάπου είδες σταγόνες με αίμα.

Με γυμνά, χωρίς ορειβατικές αρβύλες, πέλματα σκουντουφλάς και πας στο σαλόνι σου.

Σε ακολουθούν οι θαρραλέες οι νύχτες σου.

Και συ με μάτια μισόκλειστα προσπαθείς να γεμίσεις με ανάσες το μισοάδειο

μπουκάλι που ό,τι είχε πάλι εξατμίστηκε.

Με τυφλά δάχτυλα μετά, σφίγγεις το πώμα.

Βάλσαμο οι θαρραλέες οι νύχτες σου.

Να κρατήσουν ζητάς λίγο ακόμα.

Προηγούμενο άρθροΣΤΑΖΟΥΝ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ | ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΓΓΕΛΟΥ
Επόμενο άρθροΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΞΑ®ΧΕΙΑ | Ζωή (και Θάνατος) στα Εξάρχεια …
ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΔΥΛΗ
Ζω σε μια πόλη με θάλασσα, κατάγομαι από μια πόλη με λίμνη. Παντού νερό… Εγώ όμως δηλώνω της γης επειδή δεν μπορώ να δηλώσω αερικό. Γράφω συνέχεια ακόμα κι όταν δεν κρατώ στυλό, ακόμα κι όταν μου λείπει το χαρτί εγώ γράφω. Καταγράφω είναι μάλλον η σωστή λέξη. Επίμονα, επίπονα καταγράφω συναισθήματα: Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρώ. Έκρυψα σε ένα βιβλίο τις πρώτες καταγραφές, για να μην τις χάσω. Πλυμένα Λάβαρα και γω υπογράφοντας συγγραφέας του, ταυτόχρονα υποσχέθηκα να συνεχίσω -χωρίς στυλό χωρίς χαρτί- να ψάχνω συναισθήματα : Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρω. Πιστεύω στον καλύτερο μας εαυτό όμως δε με ξαφνιάζει και ο χειρότερος. Ονειροβατώ με ρεαλιστικό τρόπο κι έτσι στριμώχνω μια δική μου ανεπίσημη πραγματικότητα μέσα στην άλλη. Την επίσημη. Αγαπώ τις αυθόρμητες πράξεις, απεχθάνομαι τις σκόπιμες απραξίες. Θυμάμαι το χθες, περιμένω το αύριο, ζω το τώρα.