Κοινοποιησεις

Πλανόδιοι πραματευτάδες οι γραφιάδες.

Όλη νύχτα κάθονται σκυφτοί σε μια άβολη καρέκλα που μπορεί και να της λείπει η πλάτη και φτιάχνουν εμπορεύματα με λέξεις.

Ρούχα που δεν έχουν μανίκια, παντελόνι με κοντά μπατζάκια, βάζα που δεν μπορείς να βάλεις λουλούδια επειδή ξέχασαν τον πάτο και τρέχει το νερό, ταξίδια χωρίς αποσκευές και ίσως κανέναν έρωτα χωρίς πρόσωπο.

Όλα μουτζουρωμένα με δαχτυλιές από μελάνι.

Περνάει η ώρα, ξημερώνει και τότε σηκώνουν το κεφάλι.
Πότε κιόλας ξύπνησε ο ήλιος;
Λες να άργησαν;

Βιαστικά, απρόσεχτα τα πετούν όλα σε μια ξεχαρβαλωμένη τσάντα, τα μισά κρέμονται επικίνδυνα αλλά δε χάνουν τίποτα στη διαδρομή.

Ψάχνουν λαϊκές αγορές.
Στήνουν τον πρόχειρο πάγκο, απλώνουν την πραμάτεια. Καρτέλες με τιμές ποτέ δε βάζουν.

«Ότι έχετε ευχαρίστηση».

Όλο και κάποιος κοντοστέκεται, ανακατεύει, διαλέγει.

Τα ρούχα δίχως μανίκια σε κάποιο καλοκαίρι χώρεσαν, το παντελόνι ένα παιδί με όψη ενήλικα το πήρε.
Τα βάζα γέμισαν αμάραντους, που νερό πολύ δε θέλουν και τα ταξίδια ξεκίνησαν μ’ ένα σακίδιο πλάτης.
Να κι ένα ζευγαράκι για να γίνει καθρέφτης του έρωτα.

«Καλά πήγαμε σήμερα.
Ξεπουλήσαμε παμπάλαια τσάντα μου και τώρα είσαι ανάλαφρη, είμαι κουρασμένος και δε θα’ χω βάρος.
Για δες νύχτωσε, οι δεκάρες που κερδίσαμε, φτάνουν τώρα να ετοιμάσουμε το εμπόρευμα για αύριο.

Κάπου είχαμε ένα όνειρο μισό.
Μπορεί να χρειαστεί αύριο.

Άντε πάμε να το φτιάξουμε ολόκληρο».

Προηγούμενο άρθροΠερι σώματος | ΘΕΑΤΡΟ – ΠΡΟΤΑΣΗ
Επόμενο άρθρο|απεβεταξάμην την αφή|
ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΔΥΛΗ
Ζω σε μια πόλη με θάλασσα, κατάγομαι από μια πόλη με λίμνη. Παντού νερό… Εγώ όμως δηλώνω της γης επειδή δεν μπορώ να δηλώσω αερικό. Γράφω συνέχεια ακόμα κι όταν δεν κρατώ στυλό, ακόμα κι όταν μου λείπει το χαρτί εγώ γράφω. Καταγράφω είναι μάλλον η σωστή λέξη. Επίμονα, επίπονα καταγράφω συναισθήματα: Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρώ. Έκρυψα σε ένα βιβλίο τις πρώτες καταγραφές, για να μην τις χάσω. Πλυμένα Λάβαρα και γω υπογράφοντας συγγραφέας του, ταυτόχρονα υποσχέθηκα να συνεχίσω -χωρίς στυλό χωρίς χαρτί- να ψάχνω συναισθήματα : Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρω. Πιστεύω στον καλύτερο μας εαυτό όμως δε με ξαφνιάζει και ο χειρότερος. Ονειροβατώ με ρεαλιστικό τρόπο κι έτσι στριμώχνω μια δική μου ανεπίσημη πραγματικότητα μέσα στην άλλη. Την επίσημη. Αγαπώ τις αυθόρμητες πράξεις, απεχθάνομαι τις σκόπιμες απραξίες. Θυμάμαι το χθες, περιμένω το αύριο, ζω το τώρα.