Κοινοποιησεις

.

Ζω σε σκάφος με δύο μαγνήτες τριπλού πηνίου
– μια ξύλινη κιθάρα-
Μέσα σ’ ένα σώμα από ατόφιο μαόνι,
με κολλητό μπράτσο και «ταστιέρα rosewood»,
σαν καλειδοσκόπιο σε χρώμα vintage με μεταλλικά μέρη
που συνοδεύεται από βαλίτσα -θήκη-.
Αυτό φαντάζομαι για σπίτι μου..

Οι λεπτές χορδές
ξαπλώνουν,
διακλαδίζονται,
είναι πιο εύκολες στο πάτημα.
είναι πιο εύκολες στο σήκωμα.
Σπάνε πιο εύκολα..
Παράγουν μικρότερη ένταση και διάρκεια
Ασκούν μικρότερη πίεση στο μπράτσο της κιθάρας και είναι πιο ασφαλείς για vintage κιθάρες.
Ενώ οι πιο χοντρές,
Είναι πιο δύσκολες στο πάτημα..
Ασκούν μεγαλύτερη πίεση στο μπράτσο της κιθάρας όταν,
σ’ ένα ξαφνικό  κρεσέντο
σπάζουν αναπάντεχα μ’ εκκωφαντικό θόρυβο.

Η ανάσα τότε γίνεται ρυθμική
σε χαμηλά κουρδίσματα,
Η καρδιά συγχρονισμένη στη μουσική που δε λέει να  σταματήσει
Με κινήσεις σπασμωδικές
Χρονίζομαι επὶ μέρες
σ’ ένα καταραμένο μπλουζ της Πάττυ σμίθ,
κουρασμένο,
καπνισμένο,
αφήνομαι..
Δε θέλω να σωθώ ποτέ
ξανά,
πάλι
πιάνομαι απ’ τον αέρα
κι αφήνομαι μέχρι τέλους..

(Φωτογραφία: Μαίρη Τσαβαλιά)

 

Προηγούμενο άρθροΑΤΙΤΛΟ | Της Γωγώς Λιανού
Επόμενο άρθροCarol (2015)
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.