Κοινοποιησεις
 
Tις Κυριακές παρακαλάς τον ήλιο να ανταμώσεις
σηκώνεις το κεφάλι να δεις ουρανό
παρακαλάς να τον ανταμώσεις
να βγεις να τον δεις
να βγεις να σ’ αγκαλιάσει
 
Η μέρα που ο καφές αργεί να τελειώσει
η μέρα που σου άφησαν για να πεθάνεις ξεκούραστος
η μέρα που το παράπονο έχει χρόνο να κουρνιάσει,
τα χέρια σου να ξαπλώσουν και τα μάτια σου να ατενίσουν.
 
Μέρα που σιχαίνεσαι και αγαπάς, αναγκαστική απολογία.
Σιχαίνεσαι γιατί περνάει,
αγαπάς γιατί υπάρχει,
μισείς και με λόγια τρανταχτά ραγίζεις το κλουβί που σ’ έβαλαν
αφού
μόνο όταν νιώθεις βολικά έχεις την δύναμη να κατηγορήσεις.
Η Κυριακή ανήκει στον ήλιο
ενώ η ζωή μας περνάει μ’ ένα σύννεφο κακοτράχαλο από πάνω της.
Εσύ ξεγελάς τον κόσμο με μειλίχια χαμόγελα, με βλέμματα ζεστά.
Ζεστά από φωτιά εκρήξεων.
Μέρα με την μέρα να λιώνουν τα κάγκελα όλο ένα και περισσότερο.
 
Σε μια εποχή όπου τα παντζούρια κλείνουν
για να μην δεις τον γείτονα να κλαίει.
Καλά είναι μωρέ,
αλλά πολύ μοναξιά
να σου φωνάζει από το απέναντι μπαλκόνι.
 
Η Κυριακή ανήκει στον ήλιο και στις αγκαλιές, στον έρωτα και στα όνειρα
είναι σκοπός των πιεσμένων γνάθων, της κούρασης, της απογοήτευσης και της προσπάθειας.
Είναι ο αντίποδας του πόνου, η δύναμη που κρύβει το κίνητρο.
Η ορμή της επιθυμίας, η αθανασία του θνητού.
Κι αν επιλέγουμε την καταιγίδα, ο ήλιος είναι η ζωή μας.
Κι αν καταστρέφουμε το μέσα μας, είναι η γέννηση που έπεται.
Κι αν το τέλος έρθει σύντομα,
θα φροντίσουμε να έρθει Κυριακή
και να έχει ήλιο.
Προηγούμενο άρθροΝίκος Καββαδίας | Guevara
Επόμενο άρθροΝίκος (LeFou Pierrot) Ζιάκας | Άτιτλο
ΝΑΓΙΑ ΞΕΝΑΚΗ
Μεγάλωσα στην επαρχία ,εν πλω, σε ένα νησί. Δεν έχω γεννηθεί ακόμα και δεν είμαι σίγουρη για τον αν έχω πεθάνει ως τώρα. Υπάρχω με την αμφισβήτηση , το δείλι , την μουσική και την ηδονή των λέξεων . Σιχαίνομαι την ομοιομορφία . Είμαι ερωτευμένη με κάθε αντίφαση . Για να σε συμπαθήσω αρκεί να έχεις συναισθήματα διπολικού και την ικανότητα να μπορείς να τα ελέγχεις χωρίς να τα σκοτώνεις . Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ένα τριαντάφυλλο δίπλα σε ένα άδειο μπουκάλι κρασί.