Κοινοποιησεις

Σα σήμερα γεννήθηκε εκείνος που φούλαρε τον κόσμο με στιχάκια και μουσικές κι έναν Αύγουστο που μοσχοβολά όλο το έτος.

Εκείνος που έντεχνα κατήργησε το «έντεχνο» ν’ αποτελεί ακουστικό μονοπώλειο μιας κάποιας εξεζητημένης κάστας, διευρύνοντας, πολυπαθώς, τη μουσική να φτάνει στ’ αυτιά οποιουδήποτε είχε χεσμένο τον Νταλάρα και της σιναφοκουλτούρας του.

Τρελλός κι αδέσποτος, με ένα κόκκινο ύφασμα στο λαιμό για να γυροβολάει δίχως να χάνεται στον κόσμο, έγινε ο καλύτερος φίλος κάθε μουσικάνθρωπου.

Κι ας λυσσοφύσαγε ο Βαρδάρης.
Εκείνου τα μάτια δεν την χορταίνανε.

Του απονείμω, τον στέφω, τον χρήζω τον πιο κατάλληλο υπεύθυνο, για τις φορές που επιτρέψαμε να εκπέσει ο κυνισμός και να σηκώσουμε τα ερωτικά μπατζάκια της αγάπης.

Κι εκείνες οι πολύβουες ρωγμές του, πότε στον χρόνο και πότε στο γυαλί, όσες φορές και να σε ράγισαν ποτέ δεν του ζητούσες τα ρέστα.

Είναι τόσο μεγάλη η μάρκα του.

Kι όταν στη ταυτότητά του, έβαλε για επάγγελμα ‘’στιχάκι’’

‘’μετεβλήθη εντός μου ο ρυθμός του κόσμου’’

Γιατί, επιτέλους, κάποιος, τίμησε τα τζιν που φορούσε.

Ναι, είναι στιχάκι κι ενεστώτας ιστορικός.

Ο Νίκος Παπάζογλου, δεν θα πεθάνει ποτέ, γιατί είναι ο πιο εύγλωττος Αύγουστος που έχει απαλλαχθεί από τις αντίστροφες μετρήσεις του Σεπτεμβρίου.

Στο ριπίτ για πάντα.