Κοινοποιησεις

Κόκκινο.
Τα λεκιασμενα σεντόνια μου με το παρθενικό μου αίμα.
Το κόκκινο κραγιόν που τόσο σου άρεσε να φοράω.
Τα μάγουλα μου, κόκκινα,την ώρα που ξεδιψάς την καύλα μου.
Το σκισμένο μου εσώρουχο μέσα στην κωλότσεπη του τζιν σου, κόκκινο.
Τα μάτια μου όταν δώσαμε το τελευταίο μας φιλί, κόκκινα και αυτά.
Μαύρο.
Το αγάπησα και το μίσησα συνάμα.
Ένα ξεχασμένο μπλουζάκι σου το έχω για τον ύπνο, ξεθωριασμένο μαύρο μέσα στα χρόνια.
Η πίσσα από το τσιγάρο στο μέσα μου, μαύρο ρίχνει.
Σου είχα πει θα το κόψω μα δεν μπόρεσα.
Μαύρο το αγαπημένο μου φόρεμα, κρύβει τις ατέλειες και τα κόμπλεξ μου.
Και είναι πολλά τα κόμπλεξ μου, δώρο δικό σου αποχαιρετισμού.
Μα αυτά τα δύο χρώματα ακροβατώντας, προχωράω την ζωή μου.
Άλλοτε ζω στο κόκκινο γεμάτη πάθος και ηδονή και άλλοτε ρίχνω μαύρο ,παρέα με τσιγάρα και αλκοόλ.

Προηγούμενο άρθροTruman Capote (2005)
Επόμενο άρθροΟ ταξιτζής (1976) | Taxi Driver
ΤΖΩΡΤΖΙΝΑ ΚΑΡΑΝΤΕΝΙΖΗ
Μεγαλωμένη σε όλη την Ελλάδα με μια ιδιαίτερη αδυναμία στην πρωτεύουσα. Ανήσυχο πνεύμα από μικρή ταλαιπώρησα πολλοί κόσμο ιδιαίτερα τους γονείς μου! Τα καλούπια ποτέ δεν τα καλοδέχτηκα και πολλές φορές έβαλαν φρένο στα όνειρα μου όμως δεν με σταμάτησαν. Το μότο μου για την ζωή ‘’ Όλα γίνονται για κάποιο λόγο’’ ακόμα και τα στραβά, όλα αυτά που μας κάνουν να χάνουμε για λίγο την ελπίδα μας! Ίσως να με χαρακτήριζα ονειροπόλα, χαμένη μέσα σε μια δική μου πλάνη όμως να σου πω κάτι? Είναι τόσο μικρή η ζωή που δεν με απασχολεί….απλά θέλω να ζήσω όσα περισσότερα μπορώ!