Κοινοποιησεις

Το επόμενο μπουκάλι ήταν το μόνο πράγμα που είχε σημασία.
Στο διάολο και το φαγητό, στο διάολο και το νοίκι.
Το επόμενο μπουκάλι ήταν η λύση για όλα κι αν μπορούσες να έχεις δύο ή τρία ή τέσσερα μπουκάλια καβάτζα τότε η ζωή ήταν στ’ αλήθεια ωραία.
Κατάντησε να μας γίνει συνήθεια, τρόπος ζωής.
Πού θα μπορούσαμε να βρούμε άραγε το επόμενο μπουκάλι;
Μας έκανε επινοητικούς, πονηρούς, τολμηρούς.
Κάποτε κάναμε ακόμα και βλακείες και πιάναμε δουλειά για 3 ή 4 μέρες ή και για καμιά βδομάδα ακόμη.
Το μόνο που θέλαμε να κάνουμε ήταν να καθόμαστε ένα γύρο και να συζητάμε για βιβλία και λογοτεχνία και να βάζουμε στα ποτήρια μας κι άλλο κρασί.
Ήταν το μόνο πράγμα που είχε κάποιο νόημα για μας.
Είχαμε, βέβαια, και τις περιπέτειές μας: τρελλές φιλενάδες, καβγάδες, τις απελπισμένες σπιτονοικοκυρές, την αστυνομία.
Προκόψαμε με το ποτό και με την τρέλλα και με τη συζήτηση.
Όταν άλλοι άνθρωποι χτύπαγαν κάρτα εμείς συχνά δε ξέραμε καν ποια μέρα ή ποια βδομάδα ήταν.
Είχαμε αυτή τη μικρή συμμορία, όλοι νέοι, και διαρκώς άλλαζε έτσι που κάποια μέλη απλώς εξαφανίζονταν, άλλοι επιστρατεύονταν, μερικοί σκοτώθηκαν στον πόλεμο μα συνεχώς νέοι οπαδοί κατέφθαναν.
Ήταν το Κλαμπ από την Κόλαση κι εγώ, ήμουν ο Πρόεδρος τού Συμβουλίου.