Κοινοποιησεις

 

Ξεδιψώ στο πρόσωπο σου που φανερώνει
τις αποχρώσεις τ’ ουρανού, ανακαλύπτοντας
τον γόρδιο δεσμό που μας ενώνει μυστικά.
Εδώ, μαζί σου, θα διασφαλίσω την έξοδο και την διαφυγή
εδώ, στην αρχή και στο τέλος μιας χειραψίας ή ενός νεύματος
γιατί θα υπάρχουν πάντα σκιές έρωτα
κρατώντας σε ισορροπία το ανείπωτο.

Λίγο μετά τα χαράματα, με τους καθρέφτες των άστρων
ν΄ αντιστρέφουν το χωμάτινο προσωπείο μας
εκεί που ο πρώτος καρπός της ένωσης
είναι ένα φανταστικό οικόσημο σε αβύσσους ασύλητες.
Όσο κι αν σε ξαφνιάζει αυτή η περιήγηση
δεν είμαστε παρά ξεχασμένα μονογράμματα
επιζώντες κατακλυσμών. Αγαπημένη.
Μαθητής ήμουν, κι ακόμα παραμένω
αθόρυβος χρονομέτρης, φυλακισμένος
στον κήπο των ρόδων. Αναχωρεί η ζωή σαν πλοίο
που το καταπίνει η απόσταση, οι κουρτίνες της θάλασσας
κλείνουν και παραμένουμε αγκαλιά.
Ο χρόνος, ο διορατικός σκοπευτής επινοεί την ωριμότητα. Σιγή.