Κοινοποιησεις
 
σ΄ένα τραπέζι για τρεις
να κάτσουμε εμείς και το πρώτο μας άγγιγμα
να πιούμε ψέματα αχνιστά σε σκαλιστά φλιτζάνια
κι όπως φτάνουν στο στομάχι μας
να πούμε και καμιά αλήθεια.
Αντί μπισκότου.
 
 
στην αγκαλιά εκείνης της βάρκας
να κοιμηθούμε λαθραία με μάτια ορθάνοιχτα
να ξεπλύνουμε ο ένας το πρόσωπο του άλλου απ’ τα όνειρα
κι αφού θα ‘ναι πρωί
να υποκριθούμε πως κάτι αρχίζει.
Κάντο για χάρη μου.
 
 
στην άκρη της μέθης
να κεντήσουμε τ’αρχικά μας με κρασί
να με χάσεις στις άκρες των δαχτύλων σου
κι όταν με βρεις στον δεξιό σου αντίχειρα
να τον δέσεις με κόκκινη κλωστή.
Μέχρι να πνιγεί.
 
στο στόμα της θάλασσας
να περιμένουμε το κύμα που δε θα ΄ρθει ποτέ
να ξέρω πως θα σε πάρει ο γκρίζος γλάρος μαζί του
κι όπως τινάζω την άμμο από τα ρούχα μου
να πεις ”Mην τη διώχνεις. Άφησέ την…”.
Να την αφήσω.
 
σε μια Πέμπτη, ανύποπτη, ανυποψίαστη
να τρέξουμε φλεγόμενοι προς τις Δευτέρες
να ξέρουν όλοι πως εμείς οι δυο κάτι έχουμε να σώσουμε
κι όπως ανθίζει το πύρινο λουλούδι μας
ν’ ανοίξουν οι ουρανοί.
Ήρθες με βροχή.
 
Μη φεύγεις έτσι.