Κοινοποιησεις

Βρήκα στο ράφι του ψυγείου δυο φρούτα σε φθορά προχωρημένη.

Στο σημείο της σήψης. .. ήταν πια ενωμένα.

Σκέφτηκα.. «Μάλλον δεν ακουμπούσαν στην αρχή.»

Θέλω να πω.. συναντήθηκαν και μαζί ζαρώσανε, σαπίζοντας.

Περνάει ο καιρός και δεν αφήνει τίποτα.

Ή νόμισε..

Ζαρώνουμε και μεις.

Μα μόνο έξω μας.

“Δώς μου λίγη ακόμα αγάπη” και είμαι εντάξει.

Άσε με λίγο να ξαπλώσω ψυχή μου .

Δε πάει η καρδιά μου να τα πετάξω.

Προηγούμενο άρθροΗλίας Πετρόπουλος
Επόμενο άρθροΗ ώρα των κατασκόπων | Τζον λε Καρέ
ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΡΡΑΣ
Πάντα με συνεπαίρναν ιστορίες που ο άνθρωπος παρακινείται είτε από θάρρος, είτε από πάθος. Κάποτε υπήρξα ψηφιακός νομάς, αναπολώ όμως τη μυρωδιά του αναλογικού. Μετά σκέφτομαι τον Αγγελάκα.."Πώς τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;" Για αυτό και φωτογραφίζω, τραγουδώ με την κιθάρα, χτυπάω πλήκτρα στη γραφομηχανή. Έχω αυτή την ανάγκη για ιστορίες που πρέπει να ειπωθούν…με κάθε τρόπο. Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω μικρός.