Κοινοποιησεις

 

Βλέπω το θολό σου πρόσωπο
Στους καθρέπτες της νυκτός
Είμαι πληγωμένος
Σαν ένα πουλί
Που περιποιείται
Τα σπασμένα φτερά του
Μόνο στο σκοτάδι
Χωρίς να βλέπει
Χωρίς να μπορεί να πετάξει
Χωρίς σε στιγμές να υπάρχει
Ανάμεσα στο να υπάρχει
Και να μην υπάρχει
Βλέπω το αχνό σου βλέμμα
Στους καθρέφτες της νυκτός
Όταν έφυγες
Με φυλάκισε μέσα του

Προηγούμενο άρθροΓιάννης Ζελιαναίος | Just like David Bowie
Επόμενο άρθροΜέτρα με
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΟΥΣΣΑΚΗΣ
O Βαγγέλης Ρουσσάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ακριτική Κάρπαθο. Η παντοτινή επαφή του με την θάλασσα γέννησε μέσα του έναν αθεράπευτο έρωτα για το υγρό στοιχείο, σε κάθε του μορφή. Όπως τα νιόκοπα αισθήματα που κυλούν μέσα σε ψυχές,, σε κάθε μικρή και μεγάλη έκφανση ζωής. Αυτά αναζητά, αυτά προσπαθεί να παρατηρήσει και να σκιαγραφήσει, μέσα από την αβάσταχτη ελαφρότητα των λέξεων. Μια καθόλου ανώδυνη, καθόλου αναίμακτη, συνεχή ιχνογραφία των ζωών που ζουν και δεν ζουν οι άνθρωποι. Οι ζωές που ζει ο ίδιος αναπνέουν στον κόσμο, οι περισσότερες, μέσα από τις αυτές τις λέξεις. Άλλωστε, ας μη λησμονηθεί, πως έγραψε για πρώτη φορά, όταν κατάλαβε το ανεκπλήρωτο που τον έθρεψε.