Κοινοποιησεις

 

Κάθε φορά που μας κοιτώ από μακριά,
έρχεται στο μυαλό μου η θάλασσα.
Μία μοναχική βαρκούλα στη μέση του ωκεανού.
Το νερό είναι πάντοτε ήρεμο.
Χιλιάδες ιστορίες στο εσωτερικό του.
Κάθε σταγόνα και τρικυμία που όταν τις εξισώνεις
το αποτέλεσμα είναι μπουνάτσα.
Ο ήλιος βρίσκεται μόνιμα στη δύση του.
Το μόνο ζωντανό είναι ένα πουλί,
καθισμένο στην άκρη της ξύλινης βάρκας,
λευκό και γέρικο.
Η βάρκα γεμάτη χαρτιά γραμμένα και μουτζουρωμένα από μαύρο μελάνι.
Είναι μέρες που τίποτα δεν έχω να γράψω και έτσι
επισκέπτομαι τη βάρκα.
Όλα έχουν ειπωθεί από καιρό και σχεδόν τίποτα δεν έχει κατανοηθεί.
Υπέρμετρες προσπάθειες ανθρώπων να μιλήσουν.
Πνίγηκαν και ξεχάστηκαν ή τους ξέχασαν .
Μόνο κάποια από τα γραπτά τους έμειναν, ανώνυμα,
μέσα στη μοναχική βάρκα μας.
Εδώ ,φίλε, δεν έχει σημασία το όνομά σου .
Ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία καταγεγραμμένη σε λίγα φύλλα χαρτιού
πεταμένα σε ξύλα που επιπλέουν .
Κι αυτό το λευκό πουλί… Τόσα χρόνια αγκιστρωμένο στην πλώρη της.
Ακολουθεί την γραμμή πορείας της βάρκας .
Μία γραμμή , μία ευθεία (μία άπειρη ευθεία, όπως όλες οι ευθείες)
η οποία δεν ενώνει αλλά περνάει μέσα από την βάρκα,
μέσα από τον ήλιο της δύσης.
Το πλεούμενο κινείται προς τον ήλιο, μα δεν τον πλησιάζει.
Πάντα πιστό στην πορεία του, συνεχίζει μέσα στους αιώνες
την πλεύση του κουβαλώντας ιστορίες και μερικά ποιήματα.
Με ένα γέρικο, απεναντίας αθάνατο, λευκό πουλί για πυξίδα.

Προηγούμενο άρθροΗ Νύχτα
Επόμενο άρθροΔορίαιΧμος | Εκείνη
ΝΑΓΙΑ ΞΕΝΑΚΗ
Μεγάλωσα στην επαρχία ,εν πλω, σε ένα νησί. Δεν έχω γεννηθεί ακόμα και δεν είμαι σίγουρη για τον αν έχω πεθάνει ως τώρα. Υπάρχω με την αμφισβήτηση , το δείλι , την μουσική και την ηδονή των λέξεων . Σιχαίνομαι την ομοιομορφία . Είμαι ερωτευμένη με κάθε αντίφαση . Για να σε συμπαθήσω αρκεί να έχεις συναισθήματα διπολικού και την ικανότητα να μπορείς να τα ελέγχεις χωρίς να τα σκοτώνεις . Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ένα τριαντάφυλλο δίπλα σε ένα άδειο μπουκάλι κρασί.