Κοινοποιησεις
 
 
Δεν ήταν ποτέ λαβύρινθος με δαιδαλώδη περάσματα, γωνίες,
στροφές και μικρές πόρτες. Δεν ήταν στενός και σκοτεινός,
μπρος, πίσω, δεξιά και αριστερά που οδηγούν σε διακλαδώσεις
του χρόνου. Ένας λαβύρινθος, ακόμα και αν η κάθε στροφή
μπορεί να σε οδηγήσει σε άλλη χρονική διάσταση, ακόμα και
έτσι, δεν έχει πάρα τρεις διαστάσεις.
Όσο κι αν προσπαθεί κανείς να εξηγήσει τον τρόπο που
λειτουργεί η μνήμη, η σκέψη και η συλλογιστική είναι καταδικασμένος
σε αποτυχία όσο επιμένει να αντιμετωπίζει τον ανθρώπινο νου ως
λαβύρινθο. Κι αυτό γιατί πάντα θα απουσιάζει το βάθος.
Ο Μινώταυρος είναι ένας πονεμένος ήρωας, ένα ορφανό μοσχαράκι κλειδωμένο
από τους γονείς του σε μία σκοτεινή φυλακή.
Όμως ο θρήνος αξίζει περισσότερο στον Οδυσσέα ακόμα κι αν
κατάφερε να επιστρέψει. Γιατί όταν τελικά γύρισε εκεί από όπου
είχε ξεκινήσει, δεν ήταν πια ο Οδυσσέας. Ήταν ένας άλλος.
Ένας ξένος. Κι από αυτό, θλίψη βαθύτερη δεν υπάρχει.
Ο ωκεανός με κυκλώνει. Έφτασα μόνος μου ως εδώ.
Πήρα χάρτη και πυξίδα αναζητώντας την αρχή όμως, αλίμονο,
το ρεύματα είναι ισχυρά, οι άνεμοι φυσούν όπως εκείνοι επιθυμούν,
οι τεκτονικές πλάκες μετατοπίζονται συνεχώς, τίποτα δεν είναι ίδιο,
γύρω μου βλέπω μόνο θεόρατα κύματα και την πρύμνη ενός
πλοίου που το καταπίνει η θάλασσα, γύρω του σκορπάει πράγματα
των ανθρώπων και συντρίμμια και εγώ έχω ξεμακρύνει υπερβολικά από
την ακτή και βρίσκομαι χιλιάδες μίλια μακριά από εκεί που
σκόπευα να φτάσω. Ήρθα γυρεύοντας απαντήσεις και το μόνο που
βρήκα ήταν ακόμα περισσότερες ερωτήσεις.

.
(Απόσπασμα από κάτι που θα διαβάσουμε σύντομα)

Προηγούμενο άρθροΤερέζα Κολόμ | “Δόσεις”
Επόμενο άρθροΜίλτος Σαχτούρης | ΟΙ ΑΠΟΜΕΙΝΑΝΤΕΣ
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ
Ο Μιχάλης Κατράκης γεννήθηκε το 1980. Σε ηλικία έξι (6) ετών εντυπωσίασε γονείς και δασκάλους αναδομώντας πλήρως την νεοελληνική ορθογραφία και δημιουργώντας πληθώρα νέων λέξεων από ήδη υπάρχουσες όπως η λέξη «σπήτι» και το ρήμα «πέζο» . Η διεθνής λογοτεχνική κοινότητα τον χαρακτήρισε ως τον «μεγαλύτερο εν ζωή λογοπλάστη» Δεν αρκέστηκε όμως σ’ αυτό. Σε ηλικία 8 ετών κατάφερε να συντάξει έκθεση με θέμα «πως πέρασα το καλοκαίρι» και να περιγράψει σαράντα πέντε (45) μέρες παραθερισμού σε εννιά (9) μόνο σειρές, εκ των οποίων η τελευταία ήταν η εξής: «Τρίτη ήταν που το θάψαμε». Το κείμενο έδωσε νέα ώθηση στο ρεύμα του αφαιρετικού υπερρεαλισμού και συνεχιζει να εμπνέει ακόμα και σήμερα χιλιάδες συγγραφείς παγκοσμίως. Παρά τη φήμη του, μεγάλωσε σχεδόν νορμάλ, πέρασε από τα σύνορα της νεότητας σχεδόν ολοκληρωτικά, βιοπορίστηκε σε διάφορους τομείς σχεδον με επιτυχία και ερωτεύτηκε παράφορα (χωρίς σχεδόν). Ζει από επιλογή στον κόσμο τον δικό του αλλά δέχεται συχνά επισκέπτες. Που και που γράφει για ότι βρει ενδιαφέρον. Το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Ό-Ντέι: Το φετίχ της καρδιάς» κυκλοφόρησε το 2007 από τις εκδόσεις ΟΞΥ. Το δεύτερο κυκλοφορεί στις 17/12/2018