Κοινοποιησεις
Πάνε όμορφή μου,
εκεί όπου χαράζει στις κορυφές,
αχνογαλάζιο ροζ
πάμε εκεί όπου κορίτσια γυμνά,
απάνω σε άγρια άλογα
καλπάζοντας στους ανέμους
τα μαλλιά τους ν’ ανεμίζουνε
και πάνω τους γαντζώνουνε
άνθια ροδακινιάς και κόκκινα αστέρια…
Εκεί, στην άκρη του κλαδιού της κερασιάς
ο φιλντισένιος Πρίγκιπας αποκοιμήθηκε
και βλέπει εσένα στ’ όνειρό του…
Εσύ με τον Πήγασο, θα αχνοχαμογελάς
με διαμαντένιο σταυρό,
στον υάκινθο λαιμό σου θ’ αστράφτεις, θα λαμποκοπάς…
Αχ Παναγιά-Μυρτώ μου, ποτέ πια αχ…
Κανείς δεν σ’ έχει αγαπήσει πιο πολύ,
όπως μια Κατερίνα το παιδί.
Ακούω μόνο τη βροχή
ακούω μόνο τη σιωπή
σε μια καμένη γη……..
.

(Το ποίημα η Κατερίνα το αφιερώνει στην κόρη της Μυρτώ)