Κοινοποιησεις

Ένας πούστης κομμουνιστής, που τα βράδια ψωνιζόταν με τσόλια στα πάρκα στα οποία και δολοφονήθηκε, δημιούργησε την πιο σεβαστική ίσως χριστιανική ταινία, χωρίς πομπές και σκηνικά, με νεορεαλισμό και ερασιτέχνες ηθοποιούς που δεν είχαν ξαναπαίξει ποτέ στη ζωή τους εφ’ όσον η δουλειά τους ήταν να μπογιατίζουν ή να θερίζουν τα σπαρτά, και με πρωταγωνιστή ως Ιησού, το τότε τεκνό του σκηνοθέτη, σε ρόλο επαναστάτη.

Τ’ όνομα του σκηνοθέτη, είναι Πιέρ Πάολο Παζολίνι και η ταινία του θεωρείται από το Βατικανό, μια από τις πιο τίμιες και αγνές εξιστορήσεις του Θείου Δράματος.
Επιπλέον, ο Παζολίνι χρησιμοποίησε ερασιτέχνες ηθοποιούς αφαιρώντας μέρος από την επιτηδευμένη απεικόνιση του θείου δράματος με τους γνώριμούς στομφώδεις σαιξπηρικούς διαλόγους για ένα σκληρό γεγονός. χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα ασπρόμαυρη κόπια για να αφαιρέσει αρκετή από την αγγλοσαξωνική γκλαμουριά, την οποία δεν απέφυγε ο Τζεφιρέλλι στη δική του ταινία, ακολουθώντας τη χολλυγουντιανή ναρκισσιστική πεπατημένη, όπου ο Ιησούς Ναζωραίος επιβάλλεται να είναι ξανθός με λευκή επιδερμίδα και γαλανά μάτια, παραχαράσσοντας τη φυλετική πραγματικότητα η οποία μας πληροφορεί ότι οι Σημίτες, ξεχωρίζουν για τα κατάμαυρα σγουρά μαλλιά και τη γαμψή τους μύτη.