Κοινοποιησεις

Το κερί έστελνε το φως, άλλοτε κυματιστά κι άλλοτε
με ανεξέλεγκτο σχηματισμό.

Κομμένες ανάσες, κάποτε και σάλια που δεν φαγώθηκαν στην ώρα τους,
ζεστά αίματα που δεν έτρεχαν στις ίδιες φλέβες, μισοάδεια χαμηλά
ποτήρια και βατόμουρα, ασημένια χαρτάκια, ρούχα στο πάτωμα.

Δίσκοι που χρησιμοποιήθηκαν και δεν τακτοποιήθηκαν, με ασπρόμαυρες
μουσικές, ένα πικάπ από τα 90’ς (technics) που του’ τυχε
να παίζει μέχρι σήμερα δίσκους από βινύλιο.

Το πικάπ είχε καινούρια βελόνα κι έκανε τον ήχο να
αναπαράγεται από το χλωραιθένιο, στο οποίο αποθηκεύτηκε,
υπό μορφή αναλογικού σήματος, διεγείρει τα πηνία της κεφαλής χάραξης.
Η κίνηση των πηνίων μεταδίδεται στη βελόνα χάραξης,
αλλά χωρίς τη φλόγα του φυτιλιού του κεριού και παραδίπλα’
δύο αναμμένα σώματα, που ανέδιναν ανάσες πανικού σύγκορμων των αισθήσεων.
Δεν θα ταν “λογικό” το σκηνικό.
Όλη η ζωή υπολογίζεται σε ‘κείνες τις ανάσες  που χαλάς και
δίνεις που θα ‘ναι εκεί να κρατιέσαι, για να μη
γυρνάς σαν το άλογο σε καρουζέλ 14θέσιο, εκεί
που τρέχουν άλογα, μέσα στα ακίνητα.