Κοινοποιησεις

Όλοι θέλουν να παίξουν τον Άμλετ.
Δεν έχουν δει ακριβώς τον πατέρα τους να σκοτώνεται,
Ούτε και τη μητέρα τους να συνωμοτεί στο φόνο,
Ούτε μια Οφηλία να πεθαίνει με τη σκόνη να φιμώνει την καρδιά της,
Ούτε ακριβώς τους πλεχτούς κύκλους των χρυσών αραχνών που τραγουδούν,
Δεν έφτασαν ακριβώς ως εκεί μήτε στο νόημα των λουλουδιών – Ω
Λουλούδια, λουλούδια που ραίνει μια κοπέλα που χορεύει – στο πιο θλιμμένο
Έργο που έγραψε ποτέ με το μελάνι της σουπιάς ο Σαίξπηρ’
Κι όμως όλοι θέλουν να παίξουν τον Άμλετ γιατί είναι έργο θλιμμένο όπως
θλιμμένοι είναι όλοι οι ηθοποιοί και θέλουν να σταθούν σ’ ενός ανοιχτού τάφου
Το πλάι κρατώντας το κρανίο ενός παλιάτσου στο χέρι και
Τότε ξανά και ξανά αργά, με στόμφο, να ξεστομίσουν, λόγια όμορφα
Που κρύβουν μια καρδιά που ραγίζει, ραγίζει.
Αυτό είναι κάτι που αδιάκοπα μες στο αίμα τους καλεί.
Όταν μιλούν γι’ αυτό παίζουν θέατρο και το γνωρίζουν πως είναι θέατρο
Να έχεις γι’ αυτό εμμονή κι όμως: όλοι θέλουν να παίξουν τον Άμλετ.
.
(Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς)